Słuchawki bezprzewodowe stały się dziś niemal równie niezbędne jak klucze czy portfel. Towarzyszą nam w drodze do pracy, w trakcie treningów, spacerów z psem czy w kolejce do dentysty, gdzie skutecznie zagłuszają dźwięki wiertła. Problem polega na tym, że wybór na rynku jest tak ogromny, iż łatwiej zdecydować, co obejrzeć na Netfliksie, niż które "pchełki" kupić. W tej dźwiękowej dżungli marka JBL od lat zajmuje miejsce w czołówce, głównie za sprawą konsekwentnego wprowadzania nowości, które łączą solidne wykonanie z przyjazną ceną.
Najświeższy model z tej stajni – JBL Wave Buds 2 – to dokanałowe słuchawki TWS, które mają ponoć oferować coś więcej niż tylko donośne "buuuum" w uszach. Producent obiecuje nie tylko firmowe brzmienie Pure Bass, ale też aktywną redukcję hałasu, rozbudowaną aplikację mobilną, do 40 godzin działania i szereg funkcji, które – przynajmniej w teorii – brzmią jak przepis na sukces.
Budowa
Na pierwszy rzut oka Wave Buds 2 nie próbują szokować wyglądem. Konstrukcja jest prosta, wręcz minimalistyczna – niewielkie, zaokrąglone "kapsułki" mieszczące się w uchu bez większego kombinowania. Każda z nich waży zaledwie 4,5 grama, co czyni je niemal niewyczuwalnymi podczas noszenia. Etui ładujące waży ok. 35 gramów i nie sprawia wrażenia taniego plastiku. Jest kompaktowe, mieści się nawet w ciasnej kieszeni dżinsów i spełnia normę IPX2 – teoretycznie nie powinno ucierpieć, jeśli przypadkiem zostałoby oblane kawą o poranku, rzecz jednak w tym, że nie ma wieczka, lepiej więc nie narażać go na kontakt z jakąkolwiek cieczą. Same słuchawki mają wyższy poziom ochrony – IP54, co oznacza odporność na pył i zachlapania. Czyli spokojnie można w nich "iść przez deszcz", ale już pływanie w basenie odpada.
Od strony technicznej wnętrze tych niewielkich słuchawek skrywa 8-milimetrowe przetworniki dynamiczne, które generują brzmienie sygnowane jako JBL Pure Bass. Akurat w tym konkretnym wypadku hasło to pełni bardziej funkcję marketingowego zaklęcia – niskie tony nie są specjalnością Wave Buds 2. Za łączność bezprzewodową odpowiada Bluetooth w wersji 5.3, a sam proces parowania jest uproszczony dzięki obsłudze Fast Pair (dla Androida) i Swift Pair (dla systemów Microsoftu). W praktyce oznacza to, że słuchawki łączą się ze smartfonem czy laptopem szybciej, niż zdąży się sięgnąć po kawę.
Ciekawym udogodnieniem jest możliwość połączenia Wave Buds 2 z dwoma urządzeniami jednocześnie – np. smartfonem i tabletem. Jeśli akurat oglądamy film i ktoś do nas dzwoni, to dźwięk automatycznie przeskoczy na telefon. Mała rzecz, a cieszy – szczególnie jeśli nie chce się przegapić ważnej rozmowy, gdy np. Gandalf wykrzykuje "You shall not pass!".
Słuchawki wyposażono również w cztery mikrofony – po dwa w każdej "kapsułce" – co ma zapewnić dobrą jakość rozmów nawet w mniej sprzyjających warunkach. Działają one także w tandemie z systemem aktywnej redukcji szumów. Tryb ANC pozwala w miarę skutecznie wygłuszyć otoczenie, podczas gdy Ambient Aware daje świadomość otoczenia, a TalkThru możliwość rozmowy bez wyjmowania słuchawek z uszu.
Z poziomu aplikacji JBL Headphones można dopasować brzmienie do własnych upodobań dzięki korektorowi EQ, ustawić komunikaty głosowe w wybranym języku, a nawet wejść w relaksacyjny nastrój (Relax Mode w sekcji Other) dzięki odgłosom natury – od morskich fal po trzask ogniska. I choć brzmi to jak funkcja żywcem wyjęta z aplikacji do medytacji, to w praktyce może się przydać – np. w biurze typu open space, gdzie rozmowy "o excelach" potrafią zabić każdą kreatywną myśl.
Na koniec – czas pracy. Z wyłączoną redukcją szumów słuchawki działają do 10 godzin na jednym ładowaniu, a etui dodaje kolejne 30. W trybie ANC czas ten skraca się odpowiednio do mniej więcej 8 godzin (same słuchawki) i nieco mniej z etui. Szybkie ładowanie? 10 minut "pod kablem" USB-C daje ok. 3 godzin grania, co jest bardzo przydatne, gdy przypomnimy sobie o słuchawkach dopiero wychodząc z domu.
Jakość dźwięku
Najlepszym punktem wyjścia w przypadku JBL Wave Buds 2 jest sięgnięcie po dwa narzędzia: redukcję szumów oraz korektor. ANC działa solidnie, choć w starciu z modelami kilkukrotnie droższymi nie ma szans na nokaut. Korektor natomiast, szczególnie preset "Bass", pozwala wydobyć z tych słuchawek pełniejsze i bardziej spójne brzmienie. Co ciekawe, nawet po takim podrasowaniu niskie tony nie zamieniają się w potężny, pulsujący żywioł – raczej w świadome, umiarkowane i zdyscyplinowane wsparcie. Krótko mówiąc, bas "dwójek" nie sięga w rejony ekstremalnie głębokie, ale potrafi nadać brzmieniu właściwy punkt ciężkości. W swoim przedziale cenowym wyróżnia się brakiem monotonnego dudnienia, choć szybkość i finezja ataku wciąż pozostają w sferze udanego kompromisu, a nie koncertowej precyzji. Porównując go z możliwościami najlepszych bodaj TWS-ów JBL-a w chwili obecnej, tj. Tour Pro 3, słychać różnicę nie tylko w samej ilości niskich tonów, ale także w ich sprężystości i fakturze – i tak, jest to różnica adekwatna do różnicy w cenie.
Głos ludzki brzmi naturalnie, bez przesadnej ekspozycji sybilantów, a instrumenty akustyczne zachowują prawidłowe proporcje i przyjemną barwę.
Średnica wchodzi do gry niemal niezauważalnie – przejście z basu jest gładkie, co sugeruje, że strojenie było przemyślane pod kątem spójności. To tutaj Wave Buds 2 stają się najbardziej komunikatywne. Głos ludzki brzmi naturalnie, bez przesadnej ekspozycji sybilantów, a instrumenty akustyczne zachowują prawidłowe proporcje i przyjemną barwę. Środek pasma nie zaskoczy mikrodetalami czy otwartością – jest raczej przyjazny, delikatnie wygładzony, pozbawiony nerwowości. Przy dłuższych odsłuchach takie strojenie okazuje się atutem, bo brak "ostrych krawędzi" sprawia, że muzyka płynie swobodnie, bez potrzeby robienia przerw na odpoczynek od słuchawek.
Górne pasmo jest eksponowane mniej więcej tak, jak średnica – potraktowano je z pewną ostrożnością. Ogólny charakter sopranu jest bliższy miękkości niż twardemu, metalicznemu rysowi. Dzięki temu nawet w gęstszych aranżacjach nie pojawia się wrażenie zmęczenia, a brzmienie pozostaje kontrolowane. Nie ma tu fajerwerków w postaci nadzwyczajnej selektywności, ale jest za to całkiem niezła spójność i brak nieprzyjemnych "pików" – w tym segmencie cenowym to istotna zaleta.
Odbiór modelu Wave Buds 2 w dużej mierze będzie zależał od repertuaru. W muzyce klasycznej słuchaweczki te potrafią jako tako wydobyć głębię orkiestry, w jazzie pozwalają cieszyć się naturalnym brzmieniem takich instrumentów, jak np. kontrabas, a w elektronice tworzą gładką, dobrze zbalansowaną fakturę dźwięku. Z kolei w gatunkach opartych na masywnym, punktującym basie – jak hip-hop czy nowoczesny pop – mogą wydać się nieco powściągliwe. Doskonałym przykładem ich mocnych stron był dla mnie odsłuch albumu "Different Rooms" Jeremiah Chiu & Marty Sofii Honer w streamingu z TIDAL-a. Słuchawki oddały pełnię i przestrzeń tego nagrania na tyle przekonująco, że przesłuchałem całość bez ani jednej myśli o zmianie repertuaru – w przypadku sprzętu budżetowego to spory komplement.
Podsumowanie
Wave Buds 2 to słuchawki, które nie próbują czarować fajerwerkami, ale konsekwentnie robią swoje – i robią to dobrze. Lekka, nieprzekombinowana konstrukcja sprawia, że można je nosić godzinami bez uczucia zmęczenia, a etui w kieszeni znika tak skutecznie, że łatwo zapomnieć, że w ogóle się je ma. ANC i tryb Smart Ambient nie są tu po to, by całkowicie odciąć słuchacza od świata, lecz by subtelnie poprawić komfort – i robią to z wyczuciem. Aplikacja z korektorem daje realny wpływ na brzmienie, choć nawet bez zabawy suwakami słychać, że mamy do czynienia z dźwiękiem ułożonym i spójnym (acz nieco lekkim). Bas trzyma się w ryzach, średnica jest neutralna, a góra nieprzejaskrawiona – wszystko skrojono w taki sposób, by nie męczyć, tylko wciągać. Te słuchawki nie atakują słuchacza pierwszym dźwiękiem; raczej zapraszają, by zostać na dłużej. Jazz, klasyka, elektronika – tu odnajdują się najlepiej, budując intymny, uporządkowany świat dźwięków. Jeśli jednak komuś marzy się bas, który wyrywa drzwi z futryn, to lepiej poszukać gdzie indziej. Wave Buds 2 to sprzęt dla tych, którzy cenią funkcjonalność i wygodę w codziennym użytkowaniu, a przy tym chcą, by muzyka towarzyszyła im w tle – bez narzucania się, ale z klasą, która ujawnia się tym bardziej, im dłużej się słucha.