Może się wydawać, że Cambridge Audio Evo 150 SE powstał głównie po to, by przypodobać się nowoczesnym melomanom z estetycznym zacięciem, ale w rzeczywistości jego talent wykracza daleko poza sam wygląd. Urządzenie to hybryda wzmacniacza, streamera i przetwornika cyfrowo-analogowego. Potrafi zadziwić nieprzeciętną funkcjonalnością i spójnością brzmienia, które czasem umykają nawet droższym wzmacniaczom streamującym.
Dopisek "SE", czyli Special Edition, nie jest tu tylko marketingową naklejką. To efekt żmudnego dłubania przy projekcie bazowym, które miało miejsce w londyńskim klubie Melomania – muzycznym centrum Cambridge Audio. Nową wersję uzbrojono w starannie dostrojony wzmacniacz Hypex NCOREx o mocy 2x150W, ale tak naprawdę zmiany objęły całą ścieżkę sygnału – od wejścia do wyjścia. Inżynierowie spędzili długie godziny, testując komponenty, wymieniając te "tylko dobre" na "naprawdę dobre" i doszlifowując brzmienie z uporem godnym lepszego wynagrodzenia.
Budowa
Wśród urządzeń, które chcą być wszystkim dla każdego, a przy tym jeszcze pięknie wyglądać, Evo 150 SE zgrabnie lawiruje między funkcją a formą. Z zewnątrz nie zmieniło się prawie nic, co można odczytać jako akt odwagi lub zdrowego rozsądku. Po co poprawiać coś, co już wcześniej rozstawiało konkurencję po kątach pod względem estetyki? Evo nadal przyciąga spojrzenia i, niczym dobry zegarek z mechanizmem automatycznym, łączy nowoczesność z subtelnymi odniesieniami do klasyki. W nowej wersji dodano m.in. wirtualne wskaźniki VU, które skracają dystans do NAD-a M10 i jego stylizacji à la analogowy romantyzm XXI w. To mały gest, ale ucieszy niejedno oko. Zresztą całe urządzenie potrafi dopasować się do upodobań – podobnie jak to miało miejsce wcześniej, boczne panele są wymienne, więc można wybrać albo wersję drewnianą w stylu retro, albo czerń z ciekawym prążkowaniem, które sprawia, że Evo wygląda lekko i nowocześnie.
Przód urządzenia przemyślano z dbałością o każdy milimetr. Dominantą jest spory, kolorowy ekran o przekątnej 6,8 cala – kluczowy element interfejsu, który wyświetla okładki albumów, tytuły utworów, dodatkowe informacje, wspomniane wirtualne wskaźniki czy zegar. Towarzyszy mu duże pokrętło inspirowane high-endową serią Edge, zgrabnie podzielone na dwa segmenty: mniejszy do regulacji głośności i większy do przełączania źródeł. Duet ten działa płynnie i przyjemnie, a wskazania przesuwające się po ekranie wraz z ruchem gałki dodają interakcji odrobiny "animowanej magii".
Między ekranem a pokrętłem znajdziemy pionowy rząd przycisków, które ujawniają się dopiero po uruchomieniu urządzenia – ich ikony są podświetlane, więc dopóki Evo "śpi", pozostają dyskretnie niewidoczne. Przycisków jest sześć i obsługują podstawowe komendy: odtwarzanie, przewijanie, wybór wyjść (głośnikowe/słuchawkowe), widok ekranu i oczywiście włączanie/wyłączanie urządzenia. Między dwoma dolnymi ukryto odbiornik podczerwieni, bo Evo 150 SE w zestawie oferuje elegancki pilot – mały, poręczny i, o dziwo, naprawdę ładny, choć trzeba przyznać, że w codziennym użytkowaniu aplikacja StreamMagic i tak jest niezastąpiona.
Tylna ścianka Evo 150 SE przypomina trochę planszę do zaawansowanej gry – miejsca jest niewiele, ale gniazd mnóstwo. W stosunkowo kompaktowej obudowie upakowano niemal wszystko, czego można potrzebować, choć z jednym małym zgrzytem. Gniazdo zasilania znajduje się bardzo blisko terminali głośnikowych dla prawego kanału, co może skutecznie utrudnić życie osobom, które korzystają z bardziej "okazałych" kabli z widłami. Terminale są podwójne, więc można bawić się w bi-wiring, jednak pod warunkiem, że nie korzysta się z sieciówki przypominającej anakondę.
Reszta tylnego panelu to prawdziwy festiwal złączy. Jest osobne wejście microjack 2,5mm przygotowane z myślą o transporcie CD Evo, złącze HDMI ARC dla telewizora, port USB-B dla komputera, wejścia cyfrowe (koaksjalne i dwa optyczne), zbalansowane wejście XLR i klasyczne RCA, a także wejście phono dla wkładek MM. Jest też wyjście na subwoofer (Sub-Out), pre-out dla zewnętrznej końcówki mocy, porty RS-232 i trigger In/Out oraz klasyczny Ethernet. Wi-Fi i Bluetooth działają, mimo że nie ma żadnych wystających anten – są schowane w obudowie, czyli zachowują incognito.
Wzmacniacz pracuje w klasie D i korzysta ze wspomnianych na wstępie modułów Hypex NCorex, a zasilany jest przez sprawny zasilacz impulsowy. To właśnie dzięki temu udało się wycisnąć aż 150W na kanał z tak zgrabnego "pudełka". Funkcję mózgu pełni autorska platforma Cambridge Audio – StreamMagic – w najnowszej, dopieszczonej wersji, a za konwersję sygnału odpowiada DAC ESS Sabre ES9018K2M – wciąż bardzo solidny układ.
Evo 150 SE oferuje pełen pakiet funkcjonalności streamera z wyższej półki. Obsługuje m.in. UPnP, AirPlay 2, Google Cast, Bluetooth (w tym aptX HD), Spotify Connect, TIDAL Connect, Amazon Music, Deezer, Qobuz, radio internetowe, a także kompatybilność z Roonem (Roon ready). Przyjmuje PCM-y aż do 32-bitów/384kHz, odczytuje DSD256 oraz dekoduje MQA. Trochę jak szwajcarski scyzoryk, ale z lepszym wzornictwem.
Obsługę urządzenia najwygodniej realizować za pomocą aplikacji StreamMagic, która działa zarówno na smartfonach, jak i w przeglądarce. To właśnie tam można zdefiniować, które źródła mają być aktywne i wyświetlane, ustawić tryb czuwania (standardowy lub "sieciowy", w którym Evo można włączyć zdalnie), skonfigurować jasność wyświetlacza, a nawet włączyć korekcję barwy dźwięku – siedmiopasmowy korektor graficzny pozwala pokombinować z charakterystyką tonalną, a autorska funkcja korekcji akustycznej przestrzeni może okazać się pomocna, jeśli salon pełni akurat funkcję magazynu rowerowego albo sypialni z echem.
Jakość brzmienia
Evo 150 SE nie zrywa z brzmieniowym charakterem swojego poprzednika – to raczej kontynuacja dobrze znanego kierunku, tyle że z większym skupieniem na jednym, kluczowym aspekcie: muzykalności. Nie ma więc mowy o rewolucji, ale o dopracowaniu formuły, która działała już wcześniej. Dźwięk dodatkowo wygładzono, wręcz wypolerowano, usuwając z niego najmniejsze chropowatości, dzięki czemu jego faktura zyskała na szlachetności. Rezultat? Jeszcze przyjemniejszy odbiór, który bez wysiłku wciąga w dłuższe odsłuchy. SE serwuje brzmienie nadzwyczaj uporządkowane, zbalansowane i nasycone, jakby ktoś z premedytacją odciął wszystko, co męczy ucho, zostawiając tylko esencję muzyki. CA wykonało świetną robotę, oferując coś, co z powodzeniem mogłoby uchodzić za efekt pracy nawet większego budżetu. Niezależnie od tego czy źródłem sygnału jest chmura, NAS czy stara, dobra płyta (także winylowa), Evo 150 SE wchodzi do akcji z pewnością siebie, której może mu pozazdrościć bezpośrednia konkurencja.
Pójście w takim kierunku oznacza także podobne do poprzednika "problemy". W pewnych aspektach SE przypomina przyjaciela, który zawsze mówi rzeczy miłe i uprzejme, nawet jeśli rozmówca właśnie fałszuje w karaoke. Innymi słowy, to urządzenie wyrozumiałe, które nie pastwi się nad słabszymi nagraniami, a raczej stara się ukryć ich niedoskonałości pod warstwą ciepła, koloru i wspomnianej muzykalności. Rzecz jednak w tym, że to "łagodzenie wyroków" dotyczy także nagrań referencyjnych. Owszem, brzmią one bardzo dobrze, ale nie zawsze wywołują ciarki na plecach. Jeśli ktoś liczy na holograficzne zjawiska dźwiękowe, spektakularne kontrasty dynamiczne czy zjawiskowo trójwymiarową scenę rodem z high-endu, to nowe Evo 150 może nieco złagodzić (nomen omen) jego entuzjazm. Jedyne czego tu brakuje, to ta ostatnia warstwa ekscytacji, którą czasem da się usłyszeć w systemach kosztujących tyle, co samochód klasy średniej. Czy to poważna wada? Zależy, jak na to spojrzeć. Bo chyba nie każdy chce słuchać, jak jego ulubiony album z lat 90. rozpada się na kawałki pod mikroskopem wzmacniacza.
To średnica, która nie męczy, nie drażni i nie analizuje na siłę – za to przyciąga i zatrzymuje na dłużej.
Równowaga tonalna wersji specjalnej także przypomina poprzednika. Bas jest aktywny, gęsty i całkiem wyrazisty, choć nie sposób nazwać go sprinterem. To raczej miś niż tygrys – solidny, ciepły, wyraźnie zaokrąglony. Zdecydowanie nie jest leniwy, choć nie rzuca się do ataku przy każdym uderzeniu bębna. Najważniejsze, że nie zamula – nie rozlewa się na resztę pasma, nie dominuje przekazu. Owszem, mógłby być nieco bardziej napięty i zrywny, ale wygląda na to, że inżynierowie Cambridge'a postawili na coś zupełnie innego: na kojący fundament, który nadaje muzyce masę i ciepło, zamiast prowadzić ją do przodu niczym pośpieszny pociąg. Taki charakter sprawia, że SE świetnie dogada się z kolumnami o żywszym temperamencie – takimi, które same z siebie lubią wchodzić na wyższe obroty. Dobrym kierunkiem poszukiwań wydają się m.in. marki B&W, Triangle czy Klipsch.
Najlepiej swoje muzyczne historie Evo 150 SE snuje w średnicy. Brzmienie w tym zakresie jest zaskakująco sugestywne – głosy są pełne i przekonujące, a instrumenty akustyczne brzmią naturalnie i barwnie. Jest coś hipnotyzującego w sposobie, w jaki SE interpretuje wokale – jakby chciał powiedzieć: "usiądź, posłuchaj, nic nie będzie cię rozpraszać". To średnica, która nie męczy, nie drażni i nie analizuje na siłę – za to przyciąga i zatrzymuje na dłużej. Nawet skromniejsze realizacje potrafią zabrzmieć z wdziękiem, który każe zadać sobie pytanie: "dlaczego wcześniej tego nie słyszałem?".
Góra pasma w Evo 150 SE nie próbuje nikogo ogłuszyć i oślepić – zamiast puszczać fajerwerki, zachowuje się jak dobrze dobrana lampka nocna. Jest gładko, jasno i czysto, ale bez szorstkości i przesady. Soprany potrafią się rozświetlić, kiedy trzeba (można im w tym pomóc, wybierając gotowy preset EQ), ale nigdy nie zaczynają kłuć w uszy. Nie ma tu mowy o syntetycznej metaliczności – jest raczej delikatne światło, które pozwala dojrzeć szczegóły bez drążenia ich faktury. To idealna góra dla tych, którzy lubią odkrywać muzykę w sposób nieinwazyjny, z czasem i z przyjemnością.
Podsumowanie
Evo 150 SE nie demoluje konkurencji w każdej dziedzinie. To raczej partner do długich wieczorów, sprzęt o nieodpartym uroku, który może i nie szokuje efekciarskimi popisami, ale za to zdobywa zaufanie krok po kroku. A kiedy już się zadomowi, trudno będzie znaleźć pretekst, by go wymienić. Szczególnie, że z każdą kolejną godziną słuchania coraz mniej tęsknimy za hi-endową ortodoksją, a coraz bardziej doceniamy muzykę samą w sobie.