Nowy w ofercie Norwegów Hegel H150 to wzmacniacz, który z jednej strony otwiera kolejny rozdział, a z drugiej dyskretnie mruga okiem do przeszłości. Formalnie nie jest następcą żadnego konkretnego modelu, ale dość wyraźnie unosi się nad nim duch takich konstrukcji, jak choćby Röst. Różnica polega na tym, że tym razem Bent Holter pogodził się z faktem, iż świat na całego poszedł w stronę streamingu. W efekcie zrezygnowano z dotychczasowych irytujących kompromisów. O ile wcześniejsze "sieciowe" Hegle bywały funkcjonalnie osobliwe – nawet stosunkowo świeży H190v potrafił zaskoczyć brakiem gaplessu, lukami w obsługiwanych częstotliwościach próbkowania czy nieobecnością TIDAL-a Connect – o tyle H150 jest już konstrukcją w pełni nadążającą za współczesnymi standardami. Obsługa Spotify Connect, TIDAL Connect, Qobuz Connect, AirPlay, Google Cast i UPnP, kompatybilność z Roonem oraz automatyczne aktualizacje oprogramowania sprawiają, że po raz pierwszy na tym poziomie cenowym trudno mówić o "sieciowym konserwatyzmie" Hegla.
Budowa
Od strony wzorniczej H150 pozostaje wierny temu, co przez lata definiowało urządzenia Hegla. Front jest oszczędny: gruba, precyzyjnie frezowana płyta aluminiowa, po bokach dwa pokrętła – wyboru źródła i regulacji głośności – oraz centralnie umieszczony biały wyświetlacz OLED. Ten ostatni jest czytelny nawet z większej odległości, a jednocześnie na tyle dyskretny, że nie dominuje wizualnie. Jeśli ktoś uzna świecące elementy za zbędny rozpraszacz, może go całkowicie wyłączyć za pośrednictwem pilota. Na przednim panelu z prawej strony znalazło się również wyjście słuchawkowe 6,3mm, dyskretnie wkomponowane w minimalistyczny projekt. Główny włącznik, jak zwykle u Hegla, umieszczono od spodu.
Obudowa ma pełną, "dorosłą" szerokość klasycznego komponentu hi-fi, ale zaskakuje niewielką głębokością (nieco ponad 30cm), co w praktyce znacząco ułatwia ustawienie wzmacniacza na półce czy w szafce RTV. Górna pokrywa jest wykonana ze stali i perforowana w sposób zapewniający skuteczną wentylację, bez uciekania się do stylistycznych fajerwerków. Całość sprawia wrażenie sprzętu zaprojektowanego tak, by wtopić się w przestrzeń, a nie ją zdominować – co, jak wiadomo, od lat jest jednym z niepisanych założeń norweskiej marki.
Tylna ścianka to już trochę inna historia, bo właśnie tam H150 pokazuje, że jest nie tylko minimalistycznym wzmacniaczem z dwoma pokrętłami. Zestaw złączy jest rozbudowany i logicznie rozmieszczony. Do dyspozycji oddano analogowe wejście RCA oraz zbalansowane XLR, a także przedwzmacniacz gramofonowy dla wkładek MM (phono RCA) wraz z zaciskiem uziemienia. Sekcja cyfrowa obejmuje dwa wejścia optyczne, w tym jedno zoptymalizowane pod kątem współpracy z telewizorem, wejście koaksjalne, USB-B oraz port sieciowy Ethernet. Dodatkowe gniazdo USB-A pozwala podłączyć pamięć masową lub zasilany dysk twardy, a przy okazji może posłużyć do ładowania urządzeń mobilnych. Jest też wyjście koaksjalne, umożliwiające przekazanie sygnału cyfrowego dalej, oraz analogowe wyjście liniowe o regulowanym poziomie, dzięki czemu H150 może pełnić funkcję przedwzmacniacza w bardziej rozbudowanym systemie lub zasilić subwoofer. Całość domyka pojedyncza para solidnych terminali głośnikowych oraz klasyczne gniazdo zasilania IEC.
Na liście braków pojawiają się dwa elementy, które u konkurencji bywają już standardem: Bluetooth i HDMI. Hegel zrezygnował z nich świadomie, argumentując, że oba interfejsy wprowadzają zakłócenia i komplikują tor sygnałowy, co odbija się na jakości dźwięku. To podejście konsekwentne i zgodne z filozofią marki, choć trudno nie zauważyć, że w podobnym budżecie – np. w Arcamie SA35 – da się je zaimplementować bez większych ceregieli. Ostatecznie jest to więc wybór między wygodą a "czystością konstrukcji", a norweski producent po raz kolejny jasno pokazuje, po której stronie stoi.
Zajrzenie do wnętrza wzmacniacza ujawnia konstrukcję, która nie próbuje imponować rozmachem, ale sprawia wrażenie dobrze przemyślanej. Zasilanie oparto na dużym transformatorze toroidalnym o niskim poziomie szumów, uzupełnionym przez dodatkowy, mniejszy toroid obsługujący obwody niskonapięciowe, czyli przedwzmacniacz oraz sekcję przetwornika cyfrowo-analogowego. Za filtrację odpowiadają kondensatory Novera z logo Hegla o łącznej pojemności 40.000µF, co jest wartością w pełni adekwatną do tej klasy urządzenia. Stopnie końcowe wykorzystują dwie komplementarne pary tranzystorów bipolarnych 2SA2121 i 2SC5949 pracujące w autorskiej topologii wzmacniacza klasy AB. Sekcja cyfrowa bazuje na przetworniku C/A AK4493SEQ oraz układzie interfejsu S/PDIF PCM9211, a za funkcje sieciowe odpowiada moduł Stream1832 firmy StreamUnlimited, będący sercem platformy streamingowej.
Obsługa H150 nie wymaga ani specjalistycznej wiedzy, ani szczególnej cierpliwości. Wzmacniacz automatycznie wybudza się i wybiera aktywne źródło po wykryciu sygnału cyfrowego lub strumienia sieciowego, a regulowany tryb czuwania pozwala ograniczyć zużycie energii po zakończeniu odsłuchu. Do dyspozycji użytkownika jest nowy pilot z metalową obudową – niewielki, ale solidny, z dużymi gumowymi przyciskami, które trudno pomylić nawet bez patrzenia. Alternatywą jest aplikacja Hegel Control zapewniająca dostęp do wszystkich funkcji urządzenia, w tym przeglądania bibliotek UPnP oraz plików podłączonych przez USB, a także obsługi radia internetowego i podcastów. Całość działa w sposób na tyle bezpośredni, że instrukcja obsługi staje się raczej lekturą opcjonalną, co w przypadku wzmacniaczy z funkcjami sieciowymi wcale nie jest takie oczywiste.
Już po pierwszych minutach odsłuchu staje się jasne, że H150 odcina się od pewnych przyzwyczajeń kojarzonych z wcześniejszymi wzmacniaczami tej marki.
Na wzmiankę zasługuje również współpraca H150 z Roonem. Bent Holter nie byłby chyba sobą, gdyby jego wzmacniacze nie robiły czegoś po swojemu. W tym wypadku wszystko kręci się wokół "magicznej" częstotliwości 105,47kHz. Chodzi o to, że zamiast ścigać się na najwyższe częstotliwości próbkowania i bit-perfect na papierze, wybrano jedną, optymalną częstotliwość pracy przetwornika. Dzięki temu można było zaoszczędzić na kosztownych elementach cyfrowych, inwestując w lepszy zegar, układ DAC, zasilanie i sekcję analogową. W założeniu podejście to (Hegel Optimized Clock) ma dawać lepszy efekt brzmieniowy przy rozsądnej cenie, nawet jeśli specyfikacja nie wygląda tak imponująco pod względem marketingowym.
Jakość dźwięku
Już po pierwszych minutach odsłuchu staje się jasne, że H150 odcina się od pewnych przyzwyczajeń kojarzonych z wcześniejszymi wzmacniaczami tej marki. Nie ma tu wrażenia lekkiego rozjaśnienia czy chłodniejszego dystansu, który bywał znakiem rozpoznawczym starszych konstrukcji. Zamiast tego pojawia się brzmienie barwniejsze i nieco gładsze, odrobinę cieplejsze, podobnie bezpośrednie, żywe i ekspresyjne. Muzyka płynie swobodnie, z energią i naturalnym oddechem, a wzmacniacz nie sprawia wrażenia, jakby próbował coś poprawiać lub upiększać na siłę.
Wysokie tony są jednym z najmocniejszych punktów tej prezentacji. H150 nie maskuje szczegółów ani nie próbuje ich łagodzić poprzez wyraźne zaokrąglenia. Góra pasma jest otwarta, czysta i precyzyjna, a przy tym dźwięczna i wystarczająco szybka. Co istotne, taka klarowność nie prowadzi do wrażenia oderwania sopranów od reszty pasma. Przeciwnie – są one bardzo dobrze zespolone ze średnicą, dzięki czemu instrumenty obejmujące szerokie spektrum częstotliwości brzmią jednorodnie. Nie słychać tu "szwów" ani zmian charakteru, a dynamika i czystość przekazu robią wrażenie bez uciekania w ostrość czy twardość.
Niskie tony potrafią zaskoczyć równie mocno, choć w zupełnie inny sposób. Bas jest głęboki, ale nie próbuje dominować ani imponować samą masą. Jego siła idzie w parze z bardzo dobrą kontrolą i szybkością, dzięki czemu zachowuje motorykę i precyzję. Atak jest wyraźny, wybrzmienia czytelne, a całość pozostaje spójna z resztą pasma. To dół, który potrafi poruszyć powietrze, ale robi to w sposób zdyscyplinowany, bez "rozlewania się".
Dużą rolę w odbiorze H150 odgrywa sposób budowania przestrzeni. Wzmacniacz ten bardzo swobodnie kreuje aurę pogłosową i nie ma problemu z oddaniem głębi nagrań. Źródła pozorne lokalizowane są z dużą precyzją, a przestrzeń między nimi wypełniona jest drobnymi niuansami, które nadają prezentacji wiarygodności. W połączeniu z łatwością oddawania skoków dynamicznych daje to wrażenie obcowania z muzyką graną "tu i teraz", o ile oczywiście reszta toru nie postanowi zepsuć zabawy. Wgląd w nagranie, poczucie obecności muzyków i ich fizycznej obecności potrafią być naprawdę intensywne.
H150 zdaje także egzamin z różnicowania dynamiki. Chodzi nie tyle nawet o skalę i zdolność do grania głośno, ile o umiejętność cieniowania i budowania napięcia. W nagraniach o szerokim zakresie dynamicznym ("Tricycle" Film & The BB's; FLAC 24/88,2) różnice pomiędzy najcichszymi a najgłośniejszymi fragmentami są wyraźne i robią wrażenie, zwłaszcza że nie są sztucznie spłaszczane. Barwy są przy tym żywe i nasycone, a mikrodynamika odtwarzana z dużą finezją, dzięki czemu nawet bogata w szczegóły prezentacja nie sprawia wrażenia nerwowej.
Podsumowanie
Hegel H150 to wzmacniacz, który w dyskretny, a zarazem konsekwentny sposób redefiniuje pojęcie "nowoczesnego Hegla". Konstrukcja ta, wyraźnie osadzona w firmowej filozofii neutralności, kontroli i wysokiej kultury technicznej, jest wolna od cech, które wcześniej mogły budzić mieszane odczucia. Brzmienie jest szybkie, czyste i rozdzielcze, lecz nie chłodne ani zdystansowane. Urządzenie nie narzuca się charakterem, nie próbuje czarować sztucznym ociepleniem czy efekciarską dynamiką, za to konsekwentnie pokazuje nagrania takimi, jakimi są, z wystarczającą skalą kontrastów i bogactwem drobnych informacji.
Na szczególne uznanie zasługuje spójność prezentacji w całym paśmie. Wysokie tony zachowują klarowność i energię, średnica pozostaje czytelna i naturalna, a bas łączy zejście z bardzo dobrą kontrolą. Wszystko to dzieje się w przekonująco budowanej przestrzeni, z precyzyjną lokalizacją źródeł i wyraźnie zaznaczoną głębią sceny.
H150 nie jest wzmacniaczem, który stara się przypodobać wszystkim. Wymaga odpowiedniego towarzystwa i dobrych nagrań, ale w zamian oferuje dojrzałe, angażujące brzmienie oraz funkcjonalność, jakiej wcześniej w urządzeniach tej marki brakowało. To jeden z tych przypadków, w których nowoczesność i konsekwencja idą w parze, a efekt pokazuje, że nawet bardzo wyrazista filozofia projektowa potrafi się rozwijać bez utraty tożsamości.