Świat według
Avid hi-fi

W tym miesiącu rozmawiamy z Conradem Masem twórcą Avid hi-fi.
Jak wyobrażamy sobie współczesną siedzibę niewielkiego brytyjskiego producenta gramofonów? Pod wiaduktem kolejowym, w budynku biurowym z niskim czynszem w najgorszej części miasta? A może w jakiejś zrujnowanej fabryce? Nic z tego! Avid wybrał na swoją siedzibę byłą kwaterę CIA w dawnej bazie lotnictwa USA w Alconbury koło Huntingdon.

Pośród natłoku przemysłowych oraz komercyjnych instytucji ulokowanych w eks-militarnych barakach, hangarach oraz magazynach Avid pracuje w przestronnej, mogącej wytrzymać bombardowanie, a jednak nierzucającej się w oczy siedzibie. Szyba w pojedynczym biurowym oknie, jak poinformował nas szef firmy Conrad Mas, nadal jest kuloodporna. Poza zwykle spotykanymi w biurach pomieszczeniami – recepcją, magazynem oraz pokojem do demonstracji – w budynku mieszczą się także rozległe hale produkcyjne z maszynami ciężkimi oraz tokarkami. Wszystko to pozwala Avidowi ograniczyć swoją zależność od zewnętrznych dostawców praktycznie do zera. Co ciekawe, podczas gdy cała ta maszyneria szlifuje, wierci i robi wszystko to, do czego została skonstruowana, a co nie jest miłe dla ucha, poziom hałasu w przyległych pomieszczeniach pozostaje wyjątkowo niski. W zasadzie nic nie zakłóca tam spokoju. Możemy tylko zgadywać, dlaczego CIA nie chciała, aby dźwięk rozchodził się po jej pomieszczeniach...

HFC: Jak to się stało, że zacząłeś projektować gramofony?
CM: Jak wielu entuzjastów hi-fi, najpierw byłem posiadaczem Connoisseur BD1. Po jakimś czasie zmieniłem go na Thorensa, który sam ulepszyłem i pokryłem Blu Tackiem. W końcu doszedłem do etapu, w którym, prawdopodobnie bardzo arogancko, poczułem, że to, co robią inni, jest kiepskie. Sprzedałem więc mój zestaw, wziąłem czystą kartkę papieru i, najlepiej jak umiałem, zaprojektowałem gramofon, uwzględniając każdy jego aspekt. Zrobiłem to w sposób, w jaki projektuje się obwody elektryczne, ponieważ uważam, że większość obwodów elektrycznych można zamienić na mechaniczne. Zaprojektowałem ścieżki do przesyłania sygnałów, bo tak naprawdę sygnały elektryczne to wibracje. Pozostało mi tylko wymyślić sposób przekształcenia tych szkiców w funkcjonujący mechaniczny obiekt. Nie miałem żadnego przygotowania czy doświadczenia w inżynierii, co z perspektywy czasu uznaję za zaletę. Jeżeli przyjrzymy się większości firm produkujących sprzęt audio, okazuje się, że zazwyczaj zaczynają one jako firmy inżynieryjne i dopiero potem z jakiegoś powodu wchodzą na rynek hi-fi.

Duża ilość materiałów z jakich korzystamy to odlewane komponenty, a ja nie miałem żadnego doświadczenia ani wiedzy na temat obróbki i odlewania. To oraz brak mojej wiedzy inżynieryjnej obszedłem w najprostszy z możliwych sposobów: zatrudniłem się w hucie, gdzie mogłem się dowiedzieć wszystkiego, czego chciałem. Pozostałe umiejętności, bez których nie mogłem się obejść, nabyłem dzięki kontaktom z odpowiednimi uczelniami poprzez korzystanie z ich baz technicznych oraz samodzielne zgłębianie tych zagadnień, które były mi akurat potrzebne. Na przykład rysunku technicznego nauczyłem się z książki w bibliotece. Wiele lat później poznałem programy CAD (Computer Aided Design), z których obecnie korzystamy na co dzień.

Początkowo Avid zlecał wiele zadań na zewnątrz, ograniczając się do składania komponentów produkowanych poza firmą, a cały montaż odbywał się w moim garażu. Następnie przeniosłem się do dwa razy większego garażu, a jeszcze później do pomieszczenia o powierzchni 1.400 m2. Teraz mamy do dyspozycji 14.000 m2 – taka przestrzeń pozwoliła nam na zainstalowanie własnego sprzętu inżynieryjnego i zajęcie się prawie każdym aspektem produkcji naszych gramofonów.

HFC: Zainwestowanie w cały ten ciężki sprzęt znajdujący się za drzwiami musiało być kosztowną operacją.

CM: Było! Wydaliśmy prawie 200.000 funtów. Jednakże zawsze staram się myśleć przyszłościowo, a to była bardzo dobra inwestycja. Posiadanie własnej maszynerii pozwala nam realizować różne zlecenia – produkujemy precyzyjne komponenty dla firm medycznych, wojskowych, samochodowych, petrochemicznych oraz dla innych wytwórców sprzętu hi-fi.
Poza tym posiadanie własnego zaplecza pozwala nam na produkowanie wszystkiego na bieżąco – nie jesteśmy uzależnieni od dostawców, a klienci nie muszą czekać na swoje zamówienie kilka tygodni, mogą je otrzymać już następnego dnia.

HFC: A więc gdzie w chwili obecnej znajduje się Avid jako firma?

CM: Obecnie wysyłamy nasze produkty do ponad 30 krajów i mamy około 30 dystrybutorów w Wielkiej Brytanii, chociaż w najbliższej przyszłości liczymy na zwiększenie tej liczby. Jednak więcej urządzeń sprzedajemy za granicę, ponieważ zazwyczaj brytyjscy sprzedawcy dzwonią i zamawiają jeden gramofon, podczas gdy na drugiej linii mamy klienta z Ameryki, który prosi o trzy palety naszych gramofonów, a, jak w każdym biznesie, pieniądze są bardzo ważne. Kiedy wróciłem ostatnio z brytyjskich targów – gdzie spotkałem się z entuzjastycznym zainteresowaniem marką Avid ze strony publiczności oraz sprzedawców – zdecydowaliśmy się na tworzenie zapasów magazynowych w celu zaspokojenia naszego rynku.

HFC: Czy jednak magazynowanie sprzętu nie odbija się niekorzystnie na finansach firmy?

CM: Byłoby to niezyskowne, gdybyśmy korzystali z usług firm zewnętrznych, u których musielibyśmy zamawiać duże ilości podzespołów, by ograniczyć koszty. Ponieważ jednak kupujemy tylko surowce i robimy wszystko sami, nie przynosi to strat. Przeciętnie mamy na bieżąco od 10 do 15 sztuk każdego modelu w magazynie. Jeśli mamy gotowe części, sensownie jest zamieniać je na gotowe produkty, które możemy następnie bardzo dokładnie przetestować i przygotować do wysyłki. Jest też pewien problem z produkcją tylko “na bieżąco”, z którym zmaga się obecnie wiele firm: nie daje to czasu na upewnienie się, że produkty nie zepsują się w domach klientów. Na przykład często testujemy nasze zasilacze przez trzy tygodnie, po czym pakujemy je, rzucamy nimi o podłogę i ponownie testujemy przez kolejny tydzień. Nie chcemy wysyłać naszych urządzeń na przykład do USA tylko po to, by nam je odesłano, bo nie przetrwały podróży.

HFC: Jak oceniasz rynek detaliczny?

CM: Widzę wielu sprzedawców, którzy radzą sobie coraz gorzej, bo nie podążają za zmianami na rynku hi-fi. Zmieniło się podejście klientów i ich wymagania, a wiele sklepów wciąż chce funkcjonować tak, jak przez ostatnie 30 lat. Na szczęście pojawiają się także bardziej nowocześni sprzedawcy, lepiej rozumiejący współczesny rynek – spodziewam się, że będą radzili sobie coraz lepiej. Specjalistyczni sprzedawcy odsądzają od czci i wiary duże sklepy sieciowe, ale przynajmniej kiedy wchodzisz do jednego z nich, ktoś zadaje sobie trud podejścia i zapytania “W czym mogę pomóc?”. Może jest to banalne, ale przynajmniej wiesz, że ktoś zarejestrował tam Twoją obecność. Odwiedziłem ostatnio kilku mniejszych sprzedawców i o żadnym z nich nie mogę tego powiedzieć. Niestety, wielu reaguje na obecny spadek sprzedaży żądaniem zwiększenia swojej prowizji, zamiast zrobić coś dla polepszenia sytuacji.

Branża potrzebuje raczej tego, aby wszyscy producenci zebrali się razem i spróbowali zwiększyć swoją atrakcyjność, a nie walczyli ze sobą o udział w rynku. To chyba Russ Andrews zaproponował ostatnio zorganizowanie dużej wspólnej wystawy, ale pomysł ten nie spotkał się ze zbyt dużym zainteresowaniem. To raczej próba zamknięcia stajni po tym, jak konie uciekły – tylko że w tym wypadku koń uciekł już tak dawno, że zdążył paść i obrócić się w proch. Potrzebujemy skoncentrowanego wysiłku ze strony wszystkich zainteresowanych tym, aby hi-fi stało się bardziej kuszące i ponętne dla szerszej publiczności (...)

Cały artykuł znajdziecie w numerze 10/07 Hi-Fi Choice & Home Cinema