Anna Maria Jopek i Marcin Kydryński tworzą jeden z najbardziej niezwykłych duetów na polskiej scenie. Łączy ich nie tylko wspólne życie, ale również nieopisana miłość... do muzyki. A swoje muzyczne marzenia materializują na kolejnych płytach. To również duet, który uzupełnia się wyjątkowo. Ania jest wizytówką, swoistą marką i ?głosem? natomiast Marcin komponuje, pisze teksty, gra na gitarze, a także zajmuje się tysiącem spraw związanych z produkcją, nagraniami itp. Tych spraw duetowi ostatnio przybyło, gdyż zdecydowali się założyć firmę - AnnaMariaJopekMusic. Już pod jej skrzydłami ukazał się nowy album "ID" nagrany z gwiazdami światowego formatu (międzynarodowa edycja płyty prawdopodobnie ukaże się we wrześniu). O tych gwiazdach wrażeniach, odczuciach, emocjach związanych z ich poznaniem i wspólną pracą, opowiedziała nam Ania ? relację z tej rozmowy zamieściliśmy poniżej. Natomiast Marcin zdradził wiele kwestii, które zazwyczaj w wywiadach są pomijane, a wydaje się, że zainteresują szczególnie miłośników dobrego dźwięku ? tę rozmowę znajdziecie w kolejnym numerze naszego magazynu.


HFC Chciałbym, żebyśmy porozmawiali o gwiazdach na "ID" ale trochę w innym kontekście. Nie ukrywam, że interesują mnie Twoje pierwsze spotkania, a co za tym idzie wrażenia, odczucia i emocje...
Anna Maria Jopek Kiedy pierwszy raz zobaczyłam Torda Gustavsena na Festiwalu Jazzowym w Molde, który grał wówczas w zespole Silje Nergaard, powiedziałam do Marcina ?Boże jak on gra, ja muszę koniecznie z nim coś zrobić?. Marcin odpowiedział ?nawet się nie waż, on jest w zespole innej wokalistki?. Ale lata minęły i Tord stał się całkowicie samodzielnym muzykiem, nagrywa w trio dla wytwórni ECM. Pomyślałam Tord jest ?wolny?, nie jest na pokładzie żadnej innej wokalistki, więc nie robię żadnego nadużycia. Nastąpiła wymiana korespondencji, ale pojawiło się kilka wątpliwości z jego strony. Dla niego zaproszenie do zagrania w bossa novie, w której jest loop i szeroka przestrzeń było aktem ogromnej odwagi. Zawsze jednak umawialiśmy się na zasadzie ?przyjeżdżaj, zagramy, jeżeli cokolwiek nie będzie Ci się podobało, możemy się zawsze z tego wycofać?. To jest fantastyczne jeśli w muzyce zakładasz dialog i możliwość konfrontacji ale też możliwość wycofania się z pewnych pomysłów, jeśli są nietrafione. Pamiętam to jak dziś, przyleciał Tord, który okazał się ?kosmicznym poetą?, który ma takie wielkie rozmarzone oczy dużego chłopca, alabastrowe rączki i jest cudownym, ujmującym facetem. I naturalnie wszystko czego dotknął było takie jakim być powinno.
* Pierwsze spotkanie z Branfordem Marsalisem?
Na lotnisku "Okęcie". To nadzwyczajnie bystry, inteligentny facet. Ogromne poczucie humoru, wiedza, elokwencja. Nagranie trwało zaledwie chwilę, bo wszystko przychodzi mu łatwo, nieprzytomnie łatwo. Przyszedł do studia, popatrzył w nuty, posłuchał utworu, stanął przed mikrofonem i to co się stało, to co słyszymy na płycie, to jest pierwszy lub w najgorszym razie drugi take. Tak naprawdę nie nacieszyliśmy się tym brzmieniem Branforda grającego w studiu. To był realny czas jego występu na płycie. Byliśmy porażeni, bo to jest zdolność mistrzów, że wchodzą na kompletnie obcy grunt i ?wyjaśniają sytuację? w sekundę. Mają niesamowitą zdolność opisywania formy. Ilekroć jej słucham to za każdym razem myślę, że ona jest perfekcyjnie skonstruowana, mimo że jest wyłącznie porywem impulsu, instynktu, chwili. Zachwyca mnie to, co powstaje z natchnienia, a co następnie w głębokiej analizie okazuje się intelektualnie doskonałe. Potem mogła już nastąpić tylko kolacja, przy której omawialiśmy symfonie Mahlera i rozmawialiśmy na temat muzyki klasycznej. Była to dla mnie wielka frajda. Co ciekawe zainteresował się również polską muzyką ludową i był nią zachwycony.
* Nie tak dawno Sławek Kurkiewicz, kontrabasista Simple Acoustic Trio, który gra z Manu Katche powiedział mi, że Manu właściwie trzyma popowy puls ale robi to tak, jak niewielu na tym świecie!
To oczywiście jest komplement. Manu w trakcie nagrania nie drgnie nawet jedna kreska w pulsie. Jest do bólu precyzyjny. Najlepiej to widać w Pro Tools na wykresie. Tam jest taka precyzja, jakby to zrobił metronom albo maszyna, tylko że robi to żywy człowiek i każde z tych uderzeń jest sterowane z mózgu. Ja kocham to, bo dla mnie perkusiści powinni porządkować scenę, powiem więcej, powinni być constans, trzymać całą konstrukcję utworu.
* Z Manu ta prawdziwa symbioza nastąpiła dopiero, kiedy wykonaliście "Soul Dealer"?
Tak, było to spowodowane tym, że ja jestem dość strachliwą osobą i raczej nieśmiałą. Pamiętam, że kiedy poznałam Manu to wydał mi się groźnym facetem. Jawił mi się jako ?profesor?, więc natychmiast miałam dygot kolan i pomyślałam sobie ?Boże co tu zrobić, żeby jakoś się oswoić?. Uważałam, że te nagrania mają sens tylko wtedy, kiedy będziemy się wspaniale ze sobą czuli. Ustawiliśmy mikrofon i zaczęliśmy grać w duecie. I była to niewyobrażalna przyjemność, połączona z metafizycznym doznaniem. W tym jego graniu jest cudowna, pierwotna siła, te bębny są niezwykle etniczne. Po nagraniu, już po wyjeździe Manu wróciłam do studia i głos, który wówczas nagrałam, opisałam jeszcze harmonią tak, że jest tam teraz bardzo gęsto. W dniu nagrania z Manu czyli 6.06.06r. tak naprawdę to była ?pojedyncza pani?. Magiczna data i magiczny duet.
* Osobowościowo Richard Bona to odrębny biegun? Oczywiście dalej rozmawiamy o Twoich pierwszych odczuciach.
Są takie osoby z którymi od razu łapiesz taki czysto ludzi kontakt i Richard bez wątpienia należy do takich osób, tak kochanych i słodkich. Spotkanie z Richardem było pasmem szczęścia, ponieważ on cały czas śpiewa. Wyobraź sobie faceta, który cały czas nuci pod nosem i jest tak promienny. Ma 15-ście pomysłów i mówi ?może zagramy tak a może zagramy tak? i pokazuje ci 15-ście wersji i możesz cały czas z nim siedzieć i dyskutować.
* Kto jak kto, ale Oscar Castro-Neves pasuje idealne to tej Twojej zwiewnej, ulotnej, zabarwionej często bossa novą wokalizy?
Oscar w moim życiu okazał się kimś wyjątkowym. To spotkanie też przyszło we właściwym czasie. Przyleciał do nas pod koniec września i my byliśmy w strasznym stanie rozpaczy (Ania i Marcin stracili w tym czasie rodziców, przyp. red.). Praktycznie cały rok przyjmowaliśmy gości, którzy przyjeżdżali w trampkach i rozchełstanych koszulach i byli właściwie naszymi rówieśnikami. I raptem przyleciał facet, który miał w sobie całą ojcowską siłę, który był samym ciepłem, mądrością, doświadczeniem i historią muzyki. Pamiętam, że objął mnie tak, jakbym była jego dzieckiem od zawsze. Miałam taką ochotę szlochać mu w ramiona co się zresztą stało, podczas pożegnania. Opatrzność nad nami czuwała, że pojawił się w takim momencie i mógł mi dać trochę tego wsparcia Taty. Oscar Castro-Neves, oprócz tego że jest znakomitym gitarzystą, pięknie śpiewa, to jest w tym śpiewie wszystko to, co myślę o muzyce brazylijskiej. Jest ta cała nostalgia ale i ciepło. To jest taka muzyka, która chce cię przytulić, chce cię ogrzać, chce ci powiedzieć, że możesz czuć się bezpiecznie i szczęśliwie. I to wszystko dostaliśmy od Oscara.
* Czy w tej chwili "ID" jest wizytówką na zasadzie ?zobaczcie to ja, Anna Maria Jopek, to jest moja muzyczna tożsamość??
Wiesz, chyba głównie dla mnie. Potrzebuję co jakiś czas ?złapać się na gorącym uczynku?, móc posłuchać tego gdzie jestem. Nagrania są takim obszarem, gdzie można przysłuchać się sobie bliżej, na scenie wiele rzeczy nam się często wydaje i jest bardzo ulotne. Utwór ?ID? (nie znalazł się na płycie) nagrałam w 2005 roku na składankę audiofilską, realizowaną przez Arka Pruszczyńskiego ?Acoustic Room? W kontekście tego, że w tym czasie nie było na miejscu mojego zespołu, mogłam liczyć tylko na siebie. Uznałam jednak, że jest to cudowne wyzwanie. Usiadłam do fortepianu i napisałam szkic utworu. W studiu Rysia Szmita w Olsztynie w 6 godz. nagraliśmy temat na same wokale. I pamiętam, że gdy wróciłam z tym utworem pod pachą do Marcina, powiedziałam ?słuchaj to jest dokładnie to, co jest dla mnie teraz istotą w muzyce?. Była w tym moja modalność rodem z naszej ludowej muzyki, była liryczna i rozlewna melodia, było bardzo dużo moich trochę dziwnych harmonii i oczywiście improwizacja. Uznałam więc, że to jest taki mój dowód tożsamości i dałam tytuł piosence ?ID?.

Rozmawiał Sylwester Podgórski Polskie Radio Koszalin

Artykuł pochodzi z numeru 6-7/2007 HI-FI CHOICE & HOME CINEMA