David Chesky nie jest zachwycony tym, w jaki sposób większość ludzi słucha muzyki. Dlatego nagrania realizowane w jego studio, które założył w 1978 roku wraz z bratem Normanem, nie powstają po to, by podobać się większości. Chesky odrzuca powszechnie stosowaną technologię nagrań wielościeżkowych, gdyż uważa, że najlepsze efekty osiąga się na żywo w jednym pomieszczeniu, przy użyciu pojedynczego mikrofonu. Nie jest odosobniony w swojej opinii i w ciągu ostatnich 20 lat wzniósł tę technologię na wyżyny perfekcji. Nagrywał w ten sposób wszelkie możliwe składy, od niewielkich zespołów akustycznych po orkiestry czy składy grające electric jazz, zawsze z doskonałym rezultatem. Obecnie bada możliwości wielokanałowych systemów SACD i DVD-Audio oraz eksperymentuje z technologiami przyszłości, jak Blu-ray czy HD DVD.

?Jesteśmy niszową wytwórnią dla tych, którym zależy na perfekcji w nagraniach. Ludzie mają różne upodobania, ale jeśli ktoś poszukuje naturalnego brzmienia i wzorcowych nagrań, znajdzie je na naszych płytach. Jesteśmy prawdopodobnie jedynym studiem na świecie, które stara się nagrywać na żywo, przy pomocy jednego mikrofonu stereofonicznego (gruntownie przebudowanego modelu SoundFielda o charakterystyce kołowej) oraz przetworników cyfrowych wysokiej rozdzielczości. Sami konstruujemy wszystkie urządzenia. Do takiego brzmienia trzeba ludzi przyzwyczaić ? dopiero wtedy będą w stanie je docenić. Świat audiofilskiego dźwięku został sztucznie wykreowany i nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. W moim przekonaniu, wiele nagrań powstaje według tej właśnie recepty, zgodnie z którą dźwięk ma być spektakularny, z uwypuklonymi niektórymi częstotliwościami ? tyle, że nigdy w życiu nie słyszałem orkiestry, która by tak brzmiała.

Sądzę, że każdy rodzaj muzyki można uchwycić akustycznie, pod warunkiem, że muzycy są kompetentni. Problem powstaje, jeśli ktoś jest niekompetentny. Ale nie ma znaczenia, czy muzyka jest akustyczna, czy elektryczna, jeśli zachowa się w nagraniu właściwy balans, bo tylko wtedy muzyka brzmi naturalnie.

Wyobraźmy sobie taką sytuację: trzeba zrecenzować głośniki, słuchając popu zrealizowanego w systemie wielokanałowym. Już na wstępie wiadomo, że to nagranie zostało przepuszczone przez kilometry kabli, setki op-ampów, taniej elektroniki i aż trudno zgadnąć, jak majstrowano przy nim korektorami ? jak wobec tego uznać je za nagranie referencyjne, skoro od samego początku panuje w nim straszny bałagan? Brzmienie może się nawet podobać, ale nie jest ono naturalne. My pracujemy z prawdziwymi muzykami w żywej przestrzeni, używając jednego mikrofonu stereofonicznego ? to jest naturalne. Dlatego nagrane przez nas skrzypce brzmią jak prawdziwe.

Jestem już zmęczony czytaniem w pismach muzycznych, że w nagraniu dźwięk jest nieważny, że chodzi przede wszystkim o muzykę. Tak naprawdę to dźwięk jest najważniejszy. Muzyka to przecież sposób zorganizowania dźwięku. Jeśli mam ochotę, mogę wziąć partyturę i odtworzyć ją sobie w wyobraźni, ale najpiękniejsze w nagraniach referencyjnych, to bogactwo brzmienia. Jeśli skrzypek gra z Royal Philharmonic na Stradivariusie wartym sto milionów, to na płycie nie powinien on brzmieć jak rupieć kupiony w sklepie z narzędziami. A jeśli brakuje bogactwa orkiestry, nie da się zrozumieć istoty i poezji muzyki.

Posługujemy się przy tym dwoma standardami oceny brzmienia. Gdyby London Symphony Orchestra słuchana na żywo w Royal Albert Hall w Londynie brzmiała tak, jak na niektórych nagraniach, publiczność wstałaby z miejsc i obrzuciła muzyków pomidorami. Zostaliby wygwizdani! Ale z jakiegoś powodu akceptuje się nagrania, które brzmią po prostu strasznie. Chcę przez to powiedzieć, że powinniśmy oceniać nagrania referencyjne według takich samych standardów, jakie stosujemy w salach koncertowych.

W dzisiejszych czasach ludzie nie potrafią słuchać, a większość z nich nie dysponuje dobrym sprzętem. Z nagraniami jest tak, jak z dobrym jedzeniem ? trzeba w nich zasmakować. Tyle czasu jedliśmy groszek z puszki, że już nie pamiętamy, jak smakuje świeży. CD nie dorównuje płytom winylowym, ale SACD i DVD-Audio, profesjonalnie zrealizowane na wysokiej jakości przetwornikach C/A, mogą brzmieć fenomenalnie. W przyszłości stereo będzie dla nas czymś równie przestarzałym, jak dzisiaj mono. Ludzie będą mieć w domach zestawy dookólne z możliwością samodzielnego ustawiania korekcji głośników i będą się czuć jak w wirtualnej sali koncertowej.? HFC