Znaczące dla historii fonografii nagrania Eno przeżywają swoisty renesans. W studio Super Audio Mastering w Devon, specjalista od masteringu Simon Heyworth pracuje nad transferem wszystkich oryginalnych taśm Eno z nośnika analogowego na format DSD (technologii kodowania używanej w SACD), z myślą o ich przyszłych reedycjach. ?Na początku zebraliśmy wszystkie oryginalne taśmy, usiedliśmy na podłodze w biurze i przejrzeliśmy taśmy jedna po drugiej, zastanawiając się, co mogą zawierać. Na szczęście Brian ma fenomenalną pamięć, więc nie było dla niego problemem przypomnieć sobie, które z nich to dawne mastery.?

?Taśmy Briana Eno są bardzo dobrze opisane, przy tym to prawdziwe dzieła sztuki. Zostały zrealizowane przez Rhetta Daviesa, niezwykle przenikliwego i troskliwego reżysera dźwięku. Moim zadaniem było wykonanie dla Eno płyt w formacie DSD (które powędrują do archiwum), a z nich z kolei masterów w formacie PCM. Stwierdziliśmy, że oryginalne taśmy brzmią tak dobrze, że nie wymagają korekty pasma ani żadnych podobnych zabiegów. To naprawdę niezwykłe, rewelacyjnie brzmiące nagrania. Nawet wyciszenia na końcu utworów przechodzą bezbłędnie w początek następnej ścieżki.?

Brian Eno wyjaśnia, co zainspirowało go do stworzenia serii nagrań w stylu ambient: ?Uświadomiłem sobie, że studio bardzo dobrze nadaje się do tworzenia obrazów, nowych pejzaży i wzajemnych odniesień czasu i przestrzeni. Album Music For Films był dla mnie bardzo ważny. Na początku wydaliśmy go w limitowanej ilości egzemplarzy, które chciałem wysłać do ludzi ze środowiska filmowego. Marzyło mi się, że będą chcieli go słuchać zwykli ludzie. Ale okazało się, że te niewielkie utworki były zbyt spokojne, zbyt mało agresywne w porównaniu z tym, co pokazywano wtedy w kinach. W końcu to był 1978 rok!?

Simonowi najbardziej zapadł w pamięć album Apollo: Atmospheres & Soundtracks z 1983 roku. ?To cudowna płyta dzięki tej niezwykłej atmosferze sielankowej samotności.? Oparty na nagraniach z jam-sessions w Ontario, w których uczestniczyli Daniel Lanois (pedal steel guitar) i brat Briana, Roger (instrumenty klawiszowe), Apollo to ciągłe eksperymentowanie z pętlami, mnóstwo sztuczek studyjnych i ocean dźwięków stworzony przez harmonizer AMS i Briana Eno przy pomocy syntezatora polifonicznego Yamaha CS80. Eno wspomina pracę nad albumem jako nieustanną obróbkę materiału. ?Przetwarzaliśmy każdą ścieżkę nieskończoną ilość razy. Trochę przypominało to gotowanie obiadu z resztek z poprzedniego dnia, które z kolei były sporządzone z tego, co zostało sprzed dwóch dni. Największe wrażenie w muzyce country zrobiło na mnie to, jak bardzo jest ona powiązana z mityczną przestrzenią amerykańskiego pogranicza. Dlatego ten styl z jego pionierskimi konotacjami i postacią nieustraszonego zdobywcy w tle tak bardzo pasował do programu kosmicznego Apollo.?

Trzeci album, Thursday Afternoon (1985), stanowi kulminację stylu ambient Briana Eno. Oddajmy głos samemu twórcy: ?Ten album to muzyka ambient w najczystszej postaci. Kiedy myślę o malarstwie, najbardziej pociąga mnie w nim jego trwałość. Chciałem, żeby moja muzyka była pod tym względem do niego podobna, żeby zmieniając się bez przerwy, donikąd nie dążyła. Osiągnąłem ten efekt puszczając niesynchronicznie kilka pętli. Powstające na bieżąco nowe wzory synchronizacji w żaden sposób nie miały szansy się powtórzyć.? HFC