Perkusista zespołów Yes i King Crimson, porzucił żywot gwiazdy progresywnego rocka dla jazzu. Z okazji wydania ośmiopłytowego albumu z dorobkiem King Crimson, wspomina początki swojej kariery.

22 lipca 1972 roku, kiedy album "Close To The Edge" grupy Yes wspiął się na czwartą pozycję listy przebojów w USA, Bill Bruford ogłosił publicznie, że odchodzi z grupy do stojącego znacznie niżej w rankingach zespołu King Crimson. "Jestem jedynym człowiekiem na świecie, który stał się sławny z powodu odejścia z zespołu. Byłem jednym z twórców Yes i nikt mi za to nawet nie podziękował!" A jednak na tytułowej ścieżce tego albumu dominuje rytm aż do triumfalnej kulminacji crescendo w połowie dziewiątej minuty, tworząc niepowtarzalny klimat, któremu ta klasyczna płyta w dużej mierze zawdzięcza swoją popularność.
"Mieliśmy nieograniczony budżet i studio Advision zaklepane na całe tygodnie. Wszystkie utwory nagrywaliśmy wielokanałowo, co chwila przerywając na próbny odsłuch. Nagrywaliśmy krótki fragment, omawialiśmy go, odsłuchiwaliśmy razem z poprzednim zarejestrowanym fragmentem i powtarzaliśmy. Wkrótce wszędzie poniewierały się kartki z opisem zarejestrowanych wersji, a pod koniec pracy nad płytą okazało się, że nic do siebie nie pasuje, bo zgraliśmy nie te wersje, co trzeba. Okazało się, że sprzątaczka wyrzuciła najważniejszy fragment taśmy do kosza; musieliśmy szukać go w śmietniku przy Gosfield Street".
"W King Crimson dawaliśmy sobie swobodę grania, w tej muzyce było więcej improwizacji, nie tyle w stylu afroamerykańskiej pentatoniki, a raczej europejskiej muzyki poważnej".
A jednak nagrana w 1973 roku płyta "Larks" Tongues In Aspic zaczyna się właśnie subtelnym dźwiękiem afrykańskiej kalimby. Bruford uważa, że późniejszy o rok album "Starless And Bible Black" to właściwie nagranie na żywo, tyle, że bez braw.
"King Crimson bardziej niż Yes dbał o finanse, dlatego na nagranie wynajęliśmy okropne studio Command w Piccadilly". Bruford twierdzi, że jednolite brzmienie tego nagrania to efekt "siedzenia w studio, krzyczenia raz, dwa, trzy, cztery i grania w tym samym czasie. Nagrywaliśmy w formacie stereo i używaliśmy za dużo korekcji. Mieliśmy do dyspozycji 24-śladową taśmę, ale dostępne efekty, urządzenia do dublowania i zapętlania ścieżek, pogłos i efekty fazowe były z naszego punktu widzenia zbyt ubogie". Również płyta "Red" powstawała w mękach w studio Olympic, a mimo to Bruford ceni ją najwyżej spośród wszystkich produkcji King Crimson. "Ten album to zapowiedź heavy metalu. Najbardziej lubię "Starless" piękną, złowieszczą balladę".
W 1981 roku Bruford wrócił do King Crimson, by nagrać z nimi ich najlepszą płytę, "Discipline". "Robert (Fripp) przesiadywał wtedy w Nowym Jorku, gdzie poznał muzykę plemienia Bali, a także Chopi z Mozambiku. Zaczęliśmy rozmawiać o gamelanach (tradycyjnych indonezyjskich instrumentach perkusyjnych) i przyszło nam do głowy, że dwóch gitarzystów mogłoby grać tylko pojedyncze nuty, żadnych akordów (dialogujące gitary to cecha charakterystyczna tego albumu). Potem wymyśliłem, że można przestroić nowe elektroniczne bębny, jakie mieliśmy do dyspozycji, a ktoś inny wspomniał o elektronicznym kontrabasie. A wtedy weszli Tony Levin i Adrian Belew, więc wypiliśmy piwo i zaczęliśmy grać jak opętani".
"Sprzęt cyfrowy i analogowy dzielą lata świetlne. Znawcy spierają się dzisiaj o wyższość żywego ciepła analogu nad chłodnym blaskiem cyfry, ale dla nas, muzyków, koniec ery szumu taśmy i komputery stwarzały możliwość niezwykłej wygody przy obróbce materiału. Słuchając najnowszej reedycji dorobku King Crimson myślę, że jest w niej to, co najlepsze: ciepłe brzmienie materiału analogowego, które poddane procesowi remasteringu przenosi nas w XXI wiek".


NAJWAŻNIEJSZE ALBUMY

Red (1974)
Kiedyś mówiono, że "Red" może przyprawić o obłęd, dziś album ten uważa się za arcydzieło. "Starless And Bible Black" to prawdopodobnie największe dokonanie zespołu.

Discipline (1981)
Minimalizm i gamelan. To właśnie ten album wyznaczał standardy gitarowego brzmienia w latach 80. Zawiera niewiarygodną odę instrumentalną "The Sheltering Sky" zainspirowaną przez Paula Bowles.

The 21st Century Guide To King Crimson Vols 1 & 2 (2005)
King Crimson w czystej postaci: 96 utworów zdigitalizowanych w ośmiopłytowym zestawie. Sporo materiałów nieznanych i dotąd niewydanych.