Wszystkie albumy wokalistki i kompozytorki Bic Rungi w jej rodzinnej Nowej Zelandii wielokrotnie uzyskały status platynowych, ale ona sama chce po prostu pisać dobre piosenki

Subtelne melodie z tekstami opowiadającymi o miłości tej utraconej i odnalezionej sprawiły, że zyskała przydomek Kiwi Dido ("nowozelandzka Dido"), ale Bic Runga nie jest typową panienką o pięknej buzi i głosie. Naprawdę nazywa się Briolette Kahbic Runga, jej matka jest Chinką, niedawno zmarły ojciec był Maorysem. W wieku 11 lat zaczęła grać na perkusji, ale wkrótce zainteresowała się gitarą i instrumentami klawiszowymi, zaczęła także śpiewać w amatorskich zespołach jazzowych. W 1997 roku, kiedy miała 21 lat, do sklepów trafił jej debiutancki album, który w Nowej Zelandii wspiął się na pierwsze miejsce listy bestsellerów i utrzymał się tam przez niemal rok.
Druga płyta Bic Runga sprzedała się jeszcze lepiej. Swój trzeci krążek, "Birds", zamiast w profesjonalnym studio postanowiła nagrać w Monte Cecilia, 150-letnim domu w Auckland, w którym podobno straszy. Wraz z zespołem złożonym głównie z przyjaciół nowozelandzkiej sceny pop - między innymi z Neilem Finnem, pianistą, autorem kilku smyczkowych aranżacji, realizującym też chórki, z którym Bic Runga współpracuje od lat - stworzyli w Auckland zaimprowizowane studio nagraniowe i zabrali się do pracy.
"To dziwaczny stary dom, w którym kręcono parę filmów, między innymi "Opowieści z Narnii". Kiedyś mieściła się tu katolicka szkoła dla dziewcząt; nagrywaliśmy w dawnej kaplicy szkolnej, gdzie panował cudowny, tajemniczy klimat, przesiąknięty magią przeszłości".
"To miał być mroczny, ponury album, ale mam pogodniejszy charakter, niż mi się wydawało. Chciałam nagrać album, który nie będzie walczył o pierwsze miejsce w stacjach radiowych, ale mający po prostu swój klimat. Próba sprostania gustom rozgłośni radiowych mogłaby doprowadzić mnie do szaleństwa".
"Wiele utworów nagrywaliśmy na żywo, więc dużo czasu zajmowało nam ustawienie odpowiedniego brzmienia. Całymi dniami poszukiwaliśmy odpowiedniego balansu: wokale nie powinny być za bardzo odseparowane od perkusji, a ponieważ wokalistów było troje, musieliśmy wypracować odpowiednie proporcje w pomieszczeniu. Potem była już tylko czysta przyjemność nagrywania".
"Było z tym dużo zachodu, ale w Nowej Zelandii jest niewiele dobrych studiów nagraniowych. Chciałam być w jednym pomieszczeniu z muzykami, a nie w osobnej kabinie ze słuchawkami na uszach. Właściwie w ogóle nie używaliśmy słuchawek, tylko po prostu słuchaliśmy się nawzajem - wtedy uzyskujesz lepsze proporcje. Grając na żywo masz bardziej bezpośredni kontakt z innymi muzykami, czujesz, że razem tworzycie muzykę, zapominasz o całej tej skomplikowanej maszynerii, z której korzystasz. Kiedy nagrywasz siedząc w kabinie, trudno wczuć się w muzykę".
"Byłam producentką wszystkich trzech moich płyt i cała koncepcja produkcji sprawia, że robi mi się niedobrze. To jakiś sztuczny byt: wszystko trzeba podporządkować wymaganiom stawianym przez rozgłośnie radiowe. W doskonałym świecie wystarczyłoby zaprezentować piosenkę nagraną najzwyczajniej w świecie i próbować uchwycić jej klimat, oddychać zgodnie z jej rytmem, akceptować surowe brzmienie, a przede wszystkim starać się zrozumieć, co chce się przekazać".
"Nauczyłam się, na czym polega praca producenta, obserwując, jak robią to inni. Kiedy masz 21 lat i współpracujesz z poważną wytwórnią, sadzają cię obok producenta i liczą na cud. Z czasem zrozumiałam, o co chodzi w tej pracy. Kręciłam się w pobliżu tych gości, którzy chcieli wyglądać profesjonalnie i starali się wmówić mi, że nie wiem, co robię - to była z ich strony tylko gra. Teraz zamierzam mówić im: "Ja po prostu zagram moją piosenkę. Nagrywamy".
Płyta "Birds" ukazała się w Polsce w sierpniu 2006, a już pod koniec września artystka odwiedziła nasz kraj i wystąpiła w Studio im. A. Osieckiej w radiowej Trójce promując swój nowy album.

NAJWAŻNIEJSZE ALBUMY BIC RUNGI

Drive (1997)
Debiutancki album w klimatach pop-rock, do którego Bic Runga napisała piosenki, grała na gitarze i ksylofonie, wreszcie była jego producentką. Warto wsłuchać się zwłaszcza w "Sway", wzorcowy utwór popowy.


Beautiful Collision (2002)
Bardziej zróżnicowany gatunkowo i treściowo. Aranżacje, coraz dalsze od tradycyjnego stylu pop, idące bardziej w stronę klasyki, tworzą tło dla zwodniczo dziecinnego głosu Bic.


Birds (2005)
Na najnowszej płycie znajdziecie mniej wpadających w ucho melodii, za to na szczególne uznanie zasługuje wykonanie, głębokie i tętniące emocjami. Album utrzymany w ciemniejszej tonacji, dojrzalszy i bardziej przemyślany.
HFC