Nie ukrywa swojego sceptycyzmu wobec technologii cyfrowej...


Ten brytyjski wokalista odkrył rock and roll w wieku 13 lat, a jego idolem był Elvis Presley. Mając lat 15 zaczął śpiewać w różnych kapelach m.in. w zespole The Crawling King Snakes gdzie poznał perkusistę Johna Bonhama – który wraz z nim i dwoma innymi muzykami w 1968 roku utworzyli legendarny Led Zappelin. W niezmienionym składzie: Robert Plant, Jimmy Page, John Paul Jones i John Bonham grupa występowała do 1980 roku, kiedy to śmierć Bonhama przyczyniła się do rozwiązania tego jednego z najważniejszych zespołów rockowych w historii muzyki. Robert Plant i inni byli członkowie grupy zajęli się karierami solowymi, ale nie odnieśli już tak spektakularnych sukcesów jak zespołowo.
Kariera solowa wokalisty Led Zeppelin, “złotego boga” (jak sam siebie nazwał), rozwijała się nieregularnie. Za sprawą najlepszego od lat albumu Mighty Rearrange (2005), słynnego koncertu reaktywowanego jednorazowo Led Zeppelin i kolejnej płycie Raising Sand (2007) z Alison Krauss, Robert Plant znów powrócił na szczyty.
Wciąż uwielbia czarne płyty, stare i nowe…

Jak na człowieka, który będąc liderem Led Zeppelin stworzył nagrania będące kamieniami milowymi w rozwoju technologii dźwiękowych, Plant nie jest dziś szczególnie zainteresowany tajnikami realizacji dźwięku. “Nieważne jakiej technologii używasz do nagrania. To, co się naprawdę liczy to uczucia”, uważa. “Musisz pokazać to, co w tobie najpiękniejsze i to, co najdziksze”.

Ale choć sam twierdzi co innego, Robert Plant zna się na muzyce. Wymachując winylowym egzemplarzem z pierwszego, próbnego tłoczenia swojego ostatniego albumu, “The Mighty Rearranger”, który ukazał się w 2006 roku, oznajmia: “Wciąż lubię czarne płyty. Przez lata wszyscy myśleliśmy, że płyta CD to szczyt dźwiękowej nowoczesności i doskonałości. Byliśmy jednak w błędzie”.

Po okresie, w którym Plant z własnego wyboru zaangażował się w kameralne projekty, śpiewając covery i dając koncerty dla zamkniętego grona, nowa płyta to jego najistotniejsza muzyczna wypowiedź od lat. Nagrana z nowym zespołem The Strange Sensation, łączy w sobie wiele dawnych fascynacji muzycznych Planta, od rockowych riffów i muzyki o korzeniach bluesowych, poprzez West Coast i wpływy północnoafrykańskie, do brzmień akustycznych. Teksty poruszają tematy tak odległe, jak sytuacja na świecie czy barwna przeszłość wokalisty: – Muzyka na tę płytę płynęła ze wszystkich stron, ze Wschodu i z Zachodu, tworząc wiele dość niezwykłych zestawień i zderzeń – objaśnia Plant. – Powstała nowa przestrzeń muzyczna, straszliwa mieszanka według naszej własnej receptury.

Plant twierdzi, że pod względem wokalnym nigdy nie czuł się pewniej. We fragmentach wymagających intensywnego brzmienia głosu wciąż słychać dawną moc, ale również więcej subtelności i niuansów. “Zamiast po prostu śpiewać siłowo, starałem się opowiadać historie, bardzo prywatne historie. Wokalista znajduje się w samym środku utworu, ale nie stara się go sobie podporządkować. Trzeba pozwolić słowom mówić, śpiewając łagodnie, ale z wewnętrzną siłą”.

Plant nie szuka usprawiedliwień dla swojej skromnej działalności po zakończeniu współpracy z Zeppelin: “Mieliśmy z Led Zeppelin niezwykłe szczęście, skoro udało nam się sprzedać 200 mln. albumów. Ale moje pożegnanie z wielkimi stadionami, gdzie grałem z Jimmym Page’m, było w pełni zaplanowane. Stwierdziłem po prostu, że nie mam nic więcej do zaproponowania”.

Plant uważa, że The Mighty Rearranger to najlepsze nagranie, jakie zrobił od wielu lat, ale nie chce nazywać tego albumu “powrotem”. “Nie mam wrażenia, że poruszam się do przodu, do tyłu, na boki. To tylko kolejna gra”, podkreśla. “Czy wróciłem na ring i rzuciłem się w wir walki? Uważam, że nie ma żadnego ringu. Jestem tylko niezmiernie wdzięczny za to, czego tym razem udało mi się dokonać w moim życiu i czym mogę się cieszyć. Ludzie powiedzą: “Robert Plant powrócił”. Ale tak naprawdę jest zupełnie inaczej. Po prostu napisaliśmy kilka piosenek, które są bezpretensjonalne i szczere. I bardzo, bardzo głośne”.

Mimo upływu lat, Plant wciąż mówi o muzyce z niemal chłopięcym entuzjazmem. Podczas naszej rozmowy wyciąga stare winyle ze swoich zbiorów, żeby coś nam wyjaśnić, nie ukrywając przy tym swojego sceptycyzmu wobec technologii cyfrowej. Kiedy na początku lat 80. rozpoczynał karierę solową, był – jak sam przyznaje – zafascynowany nowymi technologiami nagrywania i instrumentami takimi, jak sekwencery czy automaty perkusyjne. Teraz jednak doszedł do wniosku, że nie przyniosły one nic dobrego. “Słuchając swoich nagrań dzisiaj zauważam, że wiele niezłych piosenek zostało zmarnowanych przez zastosowanie technologii cyfrowej”, twierdzi. Nie jest jednak technologicznym ortodoksem: korzysta z kilku współczesnych wynalazków do konsumpcji muzyki: “W samochodzie słucham składanek, które sam kompiluję i wypalam na płytach CD, a w domu mam zwyczaj przerzucać się z płyt winylowych na CD i odwrotnie. Obaj moi synowie mają iPody i twierdzą, że to sprzęt przyszłości. Myślę, że wcześniej czy później też będę musiał go kupić”.

Najważniejsze albumy w dorobku grupy i Roberta Planta:

Led Zeppelin 2
(Atlantic 1969)
Album, od którego zaczął się ciężki rock i rzesze naśladowców Led Zeppelin.

Physical Grafitti
(Atlantic 1975)
Po dwóch latach milczenia Led Zeppelin wrócił: intensywny, potężny, refleksyjny.

Remasters
(Atlantic 1990)
Najlepsze nagrania Zeppelinów zebrane na 4 płytach CD, zremasterowane z dawno nieodkurzanych taśm.

Robert Plant: Sixty Six to Timbuktu
(Mercury 2003)
Rewelacyjny podwójny album dokumentujący karierę Planta bez Led Zeppelin.