Gitarzysta Antonio Forcione od 20 lat jest obecny na międzynarodowej scenie jazzowej, a jego albumy nagrywane dla wytwórni Naim Label zapewniły mu stałe miejsce w wielu kolekcjach miłośników płyt.
Wirtuoz gitary Antonio Forcione bez wątpienia ma w sobie coś z romantyka. Jego międzynarodowa kariera muzyczna rozpoczęła się w 1983 r., kiedy wyjechał z Włoch w ślad za zaginioną ukochaną. Tak trafił do londyńskiego Covent Garden, gdzie grał głównie muzykę flamenco. Jednak los się do niego uśmiechnął i z czasem muzyk zyskał międzynarodową sławę, odwiedził niemal wszystkie zakątki świata i nagrał dziewięć albumów dla audiofilskiej wytwórni Naim Label.
Na swoim najnowszym krążku, Tears of Joy, Forcione pojawia się z towarzyszeniem trzyosobowego zespołu, w skład którego wchodzą wiolonczelistka, akordeonista i perkusista. W warstwie muzycznej płyta łączy elementy jazzu z muzyką hiszpańską, afrykańską i brazylijską, tworząc mieszankę. o niezwykłym ładunku emocjonalnym. Niezależnie od tego, czy ten utalentowany gitarzysta wydaje ze swojego instrumentu drapieżne dźwięki brzmiące tak, jakby używał czterech rąk, czy też jedynie podkreśla nastrój utworu pojedynczymi nutami, które wplata w grę doskonale wyczuwającego klimat zespołu, wiadomo, że nigdy nie pozwoli na to, by technika przesłoniła emocjonalny przekaz muzyki. Włoch nagrał już trzynaście albumów, w tym dziewięć dla wytwórni Naim, które – choć różnią się od siebie myślą przewodnią, podejściem do tematu i zrealizowane zostały przy współudziale innych instrumentalistów – dowodzą, że dla “Jimmy’ego Hendriksa gitary akustycznej” nie ma rzeczy niemożliwych.
“Tears of Joy to emocjonalna podróż” – wyjaśnia Forcione. “To panoramiczne spojrzenie na uczucia, których doświadczamy. Niektóre emocje, o jakich opowiada ta płyta, są bardzo osobiste, inne łatwo się uzewnętrzniają. Czasem zdarza się, że mamy łzy w oczach z radości, a nie smutku – sam tego doświadczyłem. Przyczyny mogą być różne: narodziny dziecka albo poruszający film, który właśnie obejrzałem. Czasem są to bardzo intymne chwile i właśnie takie emocje chciałem uchwycić w muzyce”.
“Album jest w dużej mierze inspirowany muzyką, z którą zetknąłem się w swoim życiu, poznając różnych ludzi z całego świata. Jestem jak gąbka. Ta płyta ma dużo elementów autobiograficznych; znajdują się na niej wpływy muzyczne, które wchłonąłem na przestrzeni lat: muzyka afrykańska, hiszpańska, brazylijska i, oczywiście, włoska”.
Forcione jest uważany za mistrza gry na gitarze akustycznej z nylonowymi strunami, swobodnie poruszającego się po różnych stylach muzycznych. Na koncertach raz stylizuje się na poważnego jazzmana, innym razem budzi wesołość, błaznując z gitarą niczym klaun. Dlatego jego występy na długo pozostają w pamięci. Ale nie zawsze tak było.
“Zaczynałem jako perkusista, potem grałem trochę na gitarze akustycznej i przerzuciłem się na elektryczną, wzorując się na Jimmym Hendriksie i Santanie. Kiedy jesteś młody, chcesz po prostu krzyczeć najgłośniej, jak się tylko da”.
“Miałem ochotę wrócić do gitary elektrycznej, ale już w zupełnie innym stylu. Próbowałem swoich sił na tym instrumencie, kiedy jako dwudziestolatek przyjechałem do Londynu – grałem jazz-rocka, ale nie traktowałem tego jako pracy nad moim własnym brzmieniem. Myślę, że trzeba poświęcić dużo czasu na wypracowanie własnego, specyficznego brzmienia, które jest twoją wizytówką. Od dźwięku, poprzez wykorzystywane skale, aż po kierunek, w którym chcesz podążać. Na gitarze akustycznej zajęło mi to dużo więcej czasu, niż na elektrycznej”.

“Obecnie gram na gitarach Yamaha L, ale lubię też bardzo wygodną gitarę, którą zrobił dla mnie Bill Pablov. Gram na niej na płycie Tears of Joy. Pablov do zwykłej gitary z nylonowymi strunami dodał osiem strun burdonowych. Nazywam ją oudan – “oud” to arabska lutnia wykorzystująca struny burdonowe, a “an” pochodzi oczywiście od Antonio!”.


Najważniejsze albumy tego muzyka to:

Vento del Sud (2000)
Forcione zaprosił do współpracy rodaka Benita Madonię, z którym nagrał piosenki, jakie towarzyszyły im w dzieciństwie na suchej ziemi południowych Włoch.

Live! (2000)
Album nagrany podczas koncertu w Londynie z towarzyszeniem jedynie bębnów i instrumentów perkusyjnych. Forcione uważa, ta płyta to “uczta dla ucha – bez cukru i konserwantów”.

Tears of Joy (2005)
Stały trzyosobowy zespół towarzyszący artyście, poszerzony o wokal, fortepian, kontrabas i bansuri (indyjski flet bambusowy), stworzył fascynujące połączenie różnych wpływów muzycznych.

Recenzję płyty nagranej w duecie ANTONIO FORCIONE & SABINA SCIUBBA
zatytułowanej "MEET ME IN LONDON" znajdziecie na naszej stronie
http://www.hfc.com.pl/?id=recenzje&nr=19