Duet pełen marzeń

Anna Maria Jopek i Marcin Kydryński tworzą niezwykły duet na polskiej scenie muzycznej

Przy okazji premiery najnowszej płyty Anny Marii Jopek “ID” odbyliśmy długą i miłą rozmowę z wokalistką i jej mężem. W poprzednim wydaniu udało nam się zamieścić wywiad z Anią Jopek, a w tym numerze, zgodnie z obietnicą, przedstawiamy zapis rozmowy z drugą nie mniej ważną osobą “duetu pełnego marzeń” – Marcinem Kydryńskim.


HFC Czy można jakoś zdefiniować producenta muzycznego?
Marcin Kydryński Moim zdaniem istnieją przynajmniej dwie filozofie producenta muzycznego. Jedną z nich najlepiej uosabia Marcus Miller, który gra na wszystkich instrumentach i tak naprawdę jedyne co ma zrobić artysta jak np. w latach 80. Miles Davis, to przyjść i zagrać na trąbce. Drugi typ producenta to Manfred Eicher, który dla odmiany nie gra na niczym, ale tworzy całą koncepcję muzyki. Od ponad 30 lat jego wytwórnia ECM tworzy nową jakość. Ten dźwięk, ta przestrzeń, repertuar, pomysły na spotkania pozornie odległych od siebie artystów, to myśl producencka Manfreda Eichera. I to są dwa skrajnie różne typy producentów.
Który jest Tobie bliższy?
Ja chciałbym dalej z Anią robić to co robię, a to z kolei w pewien sposób łączy obie teorie o których wspominałem.
Ale chciałbyś, żeby od Ciebie wiele zależało?
Ania jest tak wspaniałym muzykiem, że ja się od niej uczę nieustająco. Dobrze jest natomiast jeśli ma kogoś, kto stoi trochę obok i jest w stanie pomóc. Producent to osoba, która podejmuje największą ilość decyzji np. czy utwór ma być długi czy krótki, jaki skład ma w nim wystąpić, kto ma zagrać solo i na czym, aż po to gdzie ta płyta jest realizowana. Takich decyzji ja podejmuję dużo, natomiast Ania jest współproducentem “ID” ponieważ 99% decyzji dotyczących jej głosu i ogromnej ilości chórków, które są znakiem rozpoznawczym, podejmowała sama. Uważam, że jest świadoma, twórcza, odważna i całkowicie dojrzała, a jeszcze kilka lat temu przy pracy nad “Bosą” Ania właściwie nie była ani razu na miksie. Płyta była w całości zrobiona przeze mnie. Teraz nigdy bym się na to nie odważył. Ania jest tak niewiarygodnie silną osobowością, że ja staram się jej tylko pomagać.
To znaczy, że w pewien sposób ona i Ty dojrzałeś?
Na pewno. Obydwoje uczymy się bardzo wiele i mogę powiedzieć, że uczymy się także od ludzi z którymi się spotykamy. Innymi słowy te nasze zaproszenia, to jest tak jakbyśmy zapraszali profesorów, takich “Visiting Professors” na zasadzie przyjedźcie do nas i dajcie nam lekcję. Od każdego z tych ludzi dowiedzieliśmy się masę rzeczy i to nas ogromnie wzbogaca.
Czy było założenie jak “ID” ma brzmieć np. ciepło, analogowo…
(śmiech) Założenie w pewnym momencie było już tylko takie, że ona musi brzmieć selektywnie, ponieważ jest to najbardziej “gęsta” z naszych produkcji, niektóre z utworów miały po 150-160 tracków więc wiadomo było, że z części trzeba zrezygnować. Mając jedną z najwspanialszych sekcji rytmicznych świata Manu Katche, Mino Cinelu i wymiennie Christian McBride i Richard Bona, wiedzieliśmy że ta sekcja musi być sercem projektu. Zaczęliśmy robić miksy w różnych miejscach w Polsce i z żadnego z nich nie byłem zadowolony, pewnie dlatego iż za bardzo się wtrącałem W końcu pomyśleliśmy sobie że potrzebne jest spojrzenie z zewnątrz. Poprzez Manu Katche skontaktowaliśmy się z Benem Findlayem w “Real World” i tak naprawdę ja nie odzywałem się prawie w ogóle przez te dwa tygodnie pobytu, a Ania od czasu do czasu miała jakieś niewielkie uwagi. Z tak wielką fascynacją słuchaliśmy jak ten człowiek, który pierwszy raz w życiu otwierał te ścieżki, wiedział natychmiast jak to powinno brzmieć.
Co jeszcze oprócz emocji ważne jest dla Ciebie w muzyce. Czy przychodzi taki moment, że wsłuchujemy się bardziej w drugi plan?
Ja to uwielbiam. Pod tym względem mam nadzieję, że płyta “ID” da dużo frajdy ludziom, którzy będą chcieli i będą mieli trochę czasu aby się nad nią pochylić. I to wiele razy, ponieważ tak dużo, w sposób mistrzowski, zostało przez Bena Findlaya zawarte… mam nadzieję, że ta płyta otwiera się przy każdym kolejnym z nią spotkaniu.
Choć pozornie tego nie słychać.
Z pewnym zakłopotaniem muszę powiedzieć, że to niestety zależy od sprzętu odsłuchowego. Na tzw. jamniku słychać to, że pani śpiewa piosenkę i mniej więcej jakie są harmonie. Natomiast na bardzo dobrym sprzęcie otwiera się świat, o którego istnieniu nie mieliśmy do tej pory pojęcia. To niestety jest dosyć duża różnica, ja nie twierdzę, że trzeba kupować kable za 30 tys. zł metr, ale jednak dobre głośniki, dobry wzmacniacz pozwoli zupełnie inaczej usłyszeć tę muzykę. Zdziwisz się. Obiecuję.
Na jakim sprzęcie słuchacie muzyki?
Mamy głośniki będące prototypem tworzonych przez “Professional Audio System” głośników “Anna Maria Jopek Edition”.
To jest polska manufaktura?
Polsko-niemiecka. Membrany do tych głośników powstają w Niemczech, jest to dosyć wyrafinowana konstrukcja. Powstała dzięki wizji Arka Pruszczyńskiego PAS i jego niemieckich współpracowników. On też robi specjalne odsłuchy studyjne dla Bzima i kolumny dostrojone do głosu Ani dla niej, na scenę. Dla mnie to arcydzieło. To wszystko połączone jest u nas w domu w miarę rozsądnymi kablami (cenowo) ze sprzętem Thule.
Jakie były Twoje oczekiwania odnośnie dźwięku kolumn?
Ciężko jest to wyrazić słowem. Zależało mi, aby muzyka płynąca z tych głośników stwarzała iluzję przestrzeni tzn. żeby dobrze zrealizowane nagranie pozwoliło nam znaleźć się w miejscu, w którym ta muzyka brzmi. Na tym etapie nie potrzebuję niczego lepszego.
Czy w przypadku “ID” miałeś jakieś konkretne plany jeśli chodzi o studia nagraniowe?
Oczywiście. “Avatar Studios” w Nowym Yorku to jest dawne “Power Station”, gdzie powstały wspaniałe płyty np. Pata Metheny czy Keitha Jarretta. Jeżeli chodzi “Real World” to prawdę mówiąc nawet nie marzyłem o tym…
Czyli jak rozumiem zadecydował przypadek?
Manu Katche, który zagrał na “ID” przez wiele lat pracował z Peterem Gabrielem i to dzięki niemu materiał zgrywał Ben Findlay.
Podejrzewam, że przeciętnemu miłośnikowi muzyki proces zgrywania kojarzy się z czymś bardzo żmudnym i raczej odtwórczym, a jest zupełnie inaczej?
Wielki reżyser dźwięku jest tak samo ważny jak każdy z artystów. Jest w stanie w sposób całkowity zmienić charakter, brzmienie czy formułę utworu. Producent to jest także osoba, która angażuje tego, a nie innego reżysera dźwięku. Ja pracując z naszymi reżyserami jak Andrzej Karp czy Tadeusz Mieczkowski przez całe lata niewiarygodnie im się wtrącałem. W przypadku Bena nagle okazało się, że on ma swoją odrębną, konsekwentną wizję. Wzorem George’a Martina przepuszczał Ani głos przez “leslie”, robił niesłychane operacje z głosami ale nie tylko. On jest chyba jedynym człowiekiem, który odważył się na wymianę bębnów Manu Katche na próbki z gotowych “sampli”. Uznał, że w jednym utworze np. stopa zagrana przez Manu idealnie w punkt, ale pasmo ma takie, że się nie przebije. W związku z tym umieścił inną stopę w kilku miejscach i ten prosty zabieg fenomenalnie zabrzmiał i “uniósł” utwór jeszcze bardziej. To było dla nas bardzo cenne bo myśmy się “wozili” z tymi utworami prawie przez rok i w pewnym momencie traci się już kompletnie do tego dystans. A to jest człowiek, który słyszy to pierwszy raz i ma cudownie świeże i bardzo twórcze podejście. Dobór pogłosów, ustawienie w przestrzeni – to jest sztuka tak wielka, jak pianistyka Leszka Możdżera.
Znacznie łatwiej było z “Abbey Road”, gdzie mogliśmy dokonać ostatecznego masteru dzięki koneksji Bena, który w tych studiach wielokrotnie pracował. Później już tylko wystarczyło zadzwonić i zamówić studio.
No dobrze, “Abbey Road” magiczne miejsce ale czy wciąż magiczne od strony dźwiękowej?
Ono jest tak magiczne od każdej innej strony, że ciężko jest potem ocenić jak dalece magiczne jest w kwestii dźwiękowej i czy np. w studiu “Metropolis” czy “AIR Studios” ten dźwięk byłby lepszy czy gorszy. Natomiast szczególne doświadczenie pracy w tych samych studiach co wiadoma czwórka (The Beatles), to było przeżycie, którego nie da się przełożyć na ostateczne brzmienie mastera “ID”. Ja wierzę, że on jest znakomity ale prawdopodobnie byłby równie dobry ze studia “Metropolis”. Nam zależało jednak na tym, żeby pospacerować po tych samych klepkach, po których spacerowali The Beatles np. podczas pierwszej światowej transmisji satelitarnej śpiewając “All You Need Is Love”. To było niesamowite. HFC

Rozmawiał Sylwester Podgórski Polskie Radio Koszalin

Artykuł pochodzi z numeru 8/07 “HI-FI Choice & Home Cinema”