Na podbój Azji

George & G to nie kto inny tylko Jerzy Grunwald, który swoją muzyczną przygodę rozpoczynał jeszcze w latach 60-tych, grając w formacjach Ametysty, Monsuny, Ślęzanie czy wreszcie popularnej No To Co. Na początku lat 70-tych założył grupę En Face, która wylansowała przebój “O zachodzie” a Jerzy Grunwald został uznany piosenkarzem 1972 roku. Od roku 1976 mieszka w Szwecji, gdzie nagrywał i występował pod nazwą Guitar Brothers i Grunwald & Hilton. Przez wiele lat mieszkał też w San Diego i Los Angeles co zaowocowało współpracą ze światową czołówką muzyków i producentów amerykańskich. Pod koniec ubiegłego roku ukazała się nowa płyta Jerzego Grunwalda “So Much To Say” i nie ukrywam, że dowiedziałem się o niej przypadkowo z internetu. Nie zamierzam również ukrywać, że byłem ogromnie zaskoczony zestawem muzyków, którzy pojawili się na jego nowej płycie. Szczerze mówiąc, nie przypominam sobie płyty polskiego wykonawcy (z kręgu muzyki popularnej), który mógłby się takim nagraniem pochwalić. Trochę przypomina to stare przysłowie “cudze chwalicie, swego nie znacie”. Pozostało mi więc tylko wysłać e-mail do George & G, nawiązać kontakt i odbyć długą ale mam nadzieję ciekawą rozmowę.

HFC W jaki sposób poznał Pan tylu znanych i cenionych muzyków, wielu z nich zresztą pojawia się na nowej płycie?

JG Wszystko stało się za sprawą jednego, niestety już nieżyjącego człowieka, zresztą z polskimi korzeniami, Benjamina Barreta. On był tzw. muzycznym kontraktorem, polegało to na tym, że angażował muzyków na sesje nagraniowe, załatwiał pracę, pomagał w podpisaniu kontraktu płytowego i rzeczywiście był bardzo wpływowym człowiekiem w Los Angeles. Był też kluczem do moich wszystkich kontaktów, do tego stopnia, że byłem na sesji nagraniowej np. Lionela Richie “Can’t Slow Down” czy grupy The Commodores “Nightshift”. Dzięki niemu poznałem producenta Davida Fostera i mogę zdradzić pewną historię, której nie zapomnę do końca życia i nie wiem czy tego żałować czy nie. Podczas pobytu w Los Angeles mieszkałem w domu Barreta a zdarzenie miało miejsce w przededniu wyjazdu do Szwecji. W LA poznałem swoją teraz ex-małżonkę, Szwedkę, która pracowała dla linii lotniczych SAS i której kończył się kontrakt. Jest ustalona data wyjazdu, bilety kupione, mało tego mieliśmy już datę ślubu w Szwecji i dzień przed wyjazdem dzwoni telefon, Benjamin mówi “George, to do ciebie”. W słuchawce wita mnie David Foster i mówi: “słuchaj, pojutrze masz być w Lion Share Studio, przynieś swoje demo i pogadamy o Twojej płycie”. Najpierw mnie to zmroziło, David nie odzywał się do mnie przez miesiąc albo dłużej, więc byłem przekonany, że zapomniał i nie jest zainteresowany pracą ze mną. Mówię “David I’m sorry but I have to leave”. Przez chwilę cisza w słuchawce po czym David mówi do mnie tak: “George! Are you crazy!” Pamiętaj o tym, że w Los Angeles jest 150 tysięcy psów i tylko jedna kość i ty wariat odmawiasz. Czy Ciebie “pogięło”! Wiesz kto do Ciebie dzwoni! David Foster! On do mnie takim tekstem. Ja byłem po prostu sparaliżowany, bo nie wiedziałem co robić. W końcu on do mnie mówi “if you change your mind, just let me know it”. I odłożył słuchawkę. Ja wyjechałem do Szwecji, trudno przewidzieć jak by się wszystko potoczyło gdybym został, jedno jest pewne, David Foster zrobiłby ze mną płytę jako producent. Z drugiej strony może nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło.
Wracając do muzyków którzy zagrali na “So Much To Say” to jest ich rzeczywiście bardzo wielu, a więc po kolei: Bill Champlin – wspaniały wokalista od zawsze związany z grupą Chicago no i Jason Scheff – basista i wokalista, który zastąpił w grupie Petera Ceterę. Eric Marienthal to saksofonista doskonale znany, występował wiele razy w Polsce a sławę zdobył grając w latach 80-tych w zespole Chicka Corea. Kolejny ważny muzyk to David Garfield mój dobry znajomy, który jest na stałe kierownikiem muzycznym Natalie Cole, współpracuje z Georgem Bensonem, posiada własną wytwórnię płytową (Creatchy Rec.) jednym słowem człowiek - instytucja. Wokalista Joseph Williams jest moim bardzo dobrym znajomym i przypomnę, że przez bodajże 7 lat po odejściu Bobby Kimbala był wokalistą grupy Toto. Zaśpiewałem też jeden duet z Alexem Ligertwoodem, muzykiem który przez kilkanaście lat śpiewał w grupie Santany (można go usłyszeć np. na płytach “Marathon”, “Bebop!”, “Spirit Dancing In The Flash”, Beyond Appearances” czy “Milargo”; przyp. autora). W chórkach pomagają mi także Lou Pardini, Warren Wiebe i żona Billa Tamara Champlin.

HFC Gdzie i w jakich studiach powstawał projekt “So Much To Say”?

JG Płyta była nagrywana w dwóch studiach w Los Angeles, w Sztokholmie i w Warszawie.

HFC Dużą wagę przywiązuje pan do dźwięku? Utarło się, że na dźwięku, brzmieniu zależy prawie wyłącznie jazzmanom i muzykom poważnym.

JG Jeśli chodzi o brzmienie to nad nim pracował Oli Poulsen, który jest wg mnie fenomenalnym aranżerem i dźwiękowcem. Pomimo, że jest to właściwie muzyka lat 80-tych, typowy West Coast Music, potrafił stworzyć specyficzne brzmienie, które można zaprezentować w obecnych czasach. Oczywiście był przeciwny jakimkolwiek efektom muzycznym jak np. echo. Płyta jest bardzo “kompaktowa”, brzmieniowo dopracowana, bez udziału standardowych efektów i procesorów muzycznych, które niejednokrotnie zatracają osobowość (daje się dużo efektów, ale nie słyszy się przez to osobowości artysty). Oli dał pole do popisu wokaliście, czyli mojej skromnej osobie, żeby śpiewać tak jak się potrafi, tak jak się czuje. Zrobił majstersztyk tzw. incredible masterpieces, dzięki niemu ta płyta ma ciekawe i bardzo specyficzne brzmienie.

HFC Album “So Much To Say” został wydany w standardzie HDCD?

JG Tak, został zrobiony 24-bitowo, to zabrzmi może nieskromnie, ale robi się to dla projektów prestiżowych, Azjaci robią to w tym systemie, a przypomnę, że w Europie prawie wszystkie płyty robione są na 16-bitach. Oczywiście na dobrym sprzęcie brzmi to o niebo lepiej.

HFC Czy nagrywaliście tradycyjnie na taśmę czy korzystaliście z Pro Tools?

JG Oli ma doskonały sprzęt, najnowszy model Pro Tools, który wyszedł pół roku temu. Obserwowałem tego faceta przy pracy na tym sprzęcie i uważam, że jest alfą i omegą. Natomiast nie wystarczy tylko dobry sprzęt i osiągnięcia techniki, on również świetnie słyszy i jest dobrym instrumentalistą-muzykiem. To ważne w tej materii, krótko mówiąc one man orchestra. Spędziliśmy mnóstwo czasu, żeby ta płyta tak zabrzmiała. Wymagało to ogromnego wysiłku i pieniędzy, ale z efektu finalnego jestem bardzo zadowolony.

HFC No właśnie mam wrażenie, że przeżywa Pan teraz trzecią albo i czwartą młodość?

JG No, nie da się ukryć. Pomimo uciekającego czasu, każdemu z nas przecież przybywa lat, to jednak wydaje mi się, że każdy etap w życiu może być budujący, nie czas jeszcze na odrywanie kuponów. Wydaje mi się, że będę mógł jeszcze coś zrobić, że wyjątkowo przed emeryturą przyszedł mój czas (śmiech).

HFC Dlaczego pseudonim George & G, trudno byłoby wylansować Jerzego Grunwalda?

JG Wiele wytwórni obawiało się, że jednak Jerzy nie będzie dobrym, komercyjnym pseudonimem, więc wymyśliłem to w ten sposób, imię Jerzy z angielskiego George i skrót od nazwiska G. Można to też interpretować jako George And His Guitar albo George Grunwald.

HFC Piosenki na płytę powstawały na przestrzeni wielu lat?

JG Tak, wiele piosenek powstało dawno temu, ale nawet te najstarsze doczekały się nowych aranżacji, nad którymi czuwał Oli Poulsen…

HFC To chyba bardzo ważna osoba przy powstawaniu Pana nowego albumu?

JG Tak, “So Much To Say” została wyprodukowana przez bardzo znanego na rynku skandynawskim, ale nie tylko, Oli Poulsena. To on jest autorem wielkiego sukcesu formacji Michael Learns To Rock, duńskiego zespołu który osiągnął niebywały sukces w Azji, wspomnę tylko, że sprzedał 13 milionów płyt, co pozostaje dla wielu wykonawców tylko w sferze marzeń. Mając na myśli jego popularność w Azji, płytę zrobiliśmy głównie pod kątem tego rynku. Ta muzyka, te chórki, harmonie, klimat płyty, jest troszeczkę podobny do dokonań zespołu Michael Learns To Rock. Wydaje się, że powoli płyta spełnia nasze oczekiwania, trudno przewidzieć jaki będzie finał, ale wszystko jest na dobrej drodze. Na razie ukazała się w Singapurze, Tajwanie, Malezji i Hongkongu a 23 lutego jest premiera w Japonii, tam płytę wyda wytwórnia Vivid Sound. Z tego rynku płyną bardzo pozytywne sygnały od krytyków i prasy, co oczywiście przekłada się na sprzedaż.

HFC Rynek Japoński jest rynkiem chłonnym ale jednocześnie bardzo wymagającym?

JG Ten rynek rzeczywiście rządzi się swoimi prawami, jest bardzo prestiżowy i sam fakt wejścia “So Much To Say” na ten rynek jest dla mnie ogromnym wyzwaniem i nie będę ukrywał zaszczytem. Wielu artystów amerykańskich z Los Angeles żyje głównie z rynku japońskiego i ten gatunek został nazwany AOR (Adult Oriented Rock) w tym mieści się z kolei West Coast Music. Rynek japoński jest rynkiem wymagającym i nie każdemu się udaje. Japończycy mają zupełnie inne podejście do muzyki, inaczej jej słuchają ale są bardzo wyrobionym odbiorcą, który kocha muzykę dobrze zagraną i dobrze nagraną.

HFC Skąd wzięło się brzmienie West Coast Music?

JG West Coast wzięła swe początki od takich wykonawców jak The Eagles grającej counrty-rock, jak Poco, Dan Fogelberg, Kenny Loggins, Michael McDonald, Journey, Chicago i wielu innych.

HFC Mamy sukces na rynku azjatyckim a co z wydaniem płyty w naszym kraju?

JG Muszę powiedzieć, że bardzo jest mi przykro jeśli chodzi o rynek Polski. Prowadziliśmy rozmowy, było nawet spore zainteresowanie ze strony wytwórni płytowych, ale na razie skończyło się na dobrych chęciach i nic z tego nie wynika. Dalej prowadzimy negocjacje z wytwórniami. Chodzi głównie o to, żeby ten krążek szybko nie “spadł” z rynku. Ta płyta powstawała w wielkich bólach, w przedziale tzw. blood sweat and tears (śmiech), powstawała w długim czasie z wielkim nakładem finansowym i oczywiście z ogromnymi nadziejami. W gąszczu bardzo wielu wykonawców Ja, człowiek który tutaj pracował, nagrał kilka płyt, jest po prostu zainteresowany tym, aby ta płyta nie przepadła. Ta muzyka wymaga szczególnej promocji i szczególnej opieki. Zależy mi, żeby wytwórnia entuzjastycznie podeszła do tego krążka, mówiąc OK.! Robimy to! Podejmujemy takie a nie inne ryzyko! Obserwując rynek muzyczny w Polsce, wiele gatunków muzycznych zostało “zmieszanych”, ja lubię np. muzykę folkową czy hip-hop, stwierdzam tylko, że zabrakło miejsca na muzykę typu pop-rock, która wymaga większego lansowania czyli grania w radiu. Stacje komercyjne rządzą się swoimi prawami, niestety chcą grać głównie muzykę już wylansowaną i koło się tutaj zamyka, bo nie będziemy grali muzyki wylansowanej dopóki jej sami nie wylansujemy, taka jest prawda. Czekam na podjęcie decyzji którejś z firm fonograficznych, chyba nie ma już firmy w Polsce, która nie wie o tym materiale. Wydaje mi się, że jest szansa aby i ten gatunek przyjął się w Polsce o czym świadczą sukcesy np. Krzysztofa Kiljańskiego. Na razie mój nowy materiał został doceniony pod inną szerokością geograficzną z czego się bardzo cieszę, a co będzie dalej czas pokaże....

PS Płyta została wydana w Polsce we wrześniu 2007 przez Polskie Radio SA/Universal Music Polska o czym informowaliśmy na naszej stronie w dziale “Zapowiedzi Płytowe”.

Sylwester Podgórski
Polskie Radio Koszalin