Hi-Fi Choice | Audio Stereo Kino domowe | Recenzja

Smooth Jazz Records/dystrybucja Universal Music Poland
O muzyce:
Jak doszło do powstania tej płyty, można przeczytać w wywiadzie z Marcinem Nowakowskim w tym numerze HFC. Magiczne hasło smooth jazz, otaczające nas zewsząd, jakoś niespecjalnie przekłada się na działalność w tej dziedzinie polskich muzyków. Tak naprawdę jednym i jedynym jest od wielu lat saksofonista Marcin Nowakowski. Już debiutancki album „Smooth Night”z 2005 roku pokazał spory potencjał tego muzyka, a upór konsekwencja i dążenie do celu zasługują na duże uznanie. Tym bardziej w naszym piekiełku (czyt. szoł-biznesie) gdzie granie smooth jazzu jest obciachem, choć sami krytykujący nic lepszego od strony artystycznej nie proponują. Jeszcze gorzej, jak uda się nagrać płytę z amerykańskimi muzykami, wtedy jest ogólne larum i utyskiwanie, że przecież u nas też można i do tego na światowym poziomie. Problem w tym, że nie zawsze o czym świadczą dobitnie choćby debiutancka płyta Tatiany Okupnik czy „Better Days” Marcina Nowakowskiego. Dotyczy to głównie produkcji, brzmienia, które niejako z „marszu” predestynują te tytuły do światowej dystrybucji i pochwaleniu się światu. Płyta „Better Days” w swoim gatunku bez żadnego obciachu może sobie stać na półce obok nagrań Sanborna, Koza, Harpa, Hilla, Elliota, Rangella, Kashiwy, Jamesa, Beasleya, Rahna, Lingtona, że wymienię tylko najpopularniejszych saksofonistów. Duża w tym zasługa producenta Jeffa Lorbera (recenzja płyty „He Had A Hat” na stronie www.hfc.com.pl), który w branży jest niemal ikoną i jednym z ojców gatunku, który teraz nazywamy smooth jazzem. Najważniejsze są jednak korzenie związane z muzyką fusion, której energię, witalność i motorykę słychać na „Better Days”. To głównie sprawia, że płyty słucha się bez znużenia i z dużą przyjemnością, w przeciwieństwie do wielu innych tytułów, gdzie poszczególne nagrania zlewają się w jedną całość. Już otwierający „Wake Up!” pięknie pobudza do życia, duża w tym zasługa zarówno świetnego tematu jak i udziału w nagraniu gitarzystów: Paula Jacksona Jr. i Mr X (charakterystyczne wah-wah guitar). Nasz dobry nastój podczas słuchania potęguje „I Love Your Smile” z repertuaru Shanice, tym razem w wokalnym udziałem Chelsea Nicole i Jeffa Pescetto (murowany hit do grania w stacjach radiowych o profilu smooth jazzowym). Marcin głównie sięga po alt i również dzięki temu płyta nie jest przesłodzona, typowe słodziki to „Sensual” i „Tonight Is The Night” zagrane na sopranie. Świetną robotę wykonał Jeff Pescetto śpiewając w promującym całość temacie „Waiting For You” i w kończącym „Better Days Ahead”. Pulsującą kompozycję „Huggy Bear” podarował Marcinowi sam Jeff Lorber. Dziesięć tematów i dobrze wyważone proporcje (jak kiedyś na porządnej płycie winylowej: 5 nagrań z jednej i 5 z drugiej strony, do tego 2, 3 ballady). Czas naszej percepcji, szczególnie w tych zabieganych czasach, jest coraz krótszy, stąd wydłużanie czasu trwania płyty CD do np. 75 minut często mija się z celem. Śledząc od wielu lat smooth jazzowy rynek mam wrażenie, że dla Marcina Nowakowskiego nadchodzą lepsze dni. A czy nadejdą to już kwestia dystrybucji i promocji płyty na rynku amerykańskim, bo o sukces na naszym rynku jestem raczej spokojny. Wcześniej czy później. ****
O dźwięku:
Światowa produkcja, niezwykle staranne wydanie, zresztą sugerujące z jaką muzyką mamy do czynienia. Jeff Lorber zadbał o bardzo miękkie brzmienie, bez chropawości, czegoś co mogłoby zaburzyć nasze codzienne obowiązki czy przyjemności, wykonywane podczas słuchania „Better Days”. Tak, to muzyka użytkowa, ale w tym dobry znaczeniu i wydaje się, że takie były intencje autora. To tak jak z garniturem, musi być idealnie skrojony na miarę. „Better Days” jest idealnie skrojony na miarę smooth jazzu! ****
Sylwester Podgórski