Hi-Fi Choice | Audio Stereo Kino domowe | Recenzja

Naim Edge/udostępnił ccd.pl
O muzyce:
Zanim włożymy płytę do odtwarza trochę pozachwycamy się przepięknym wydaniem w digipacku i tłoczoną, złoconą czcionką To tylko wzmaga apetyt na spotkanie z samą muzyką. A dźwięki, które popłyną są równie piękne jak okładka. Phantom Limb to pięcioosobowa formacja z Bristolu, która debiutowała singlem ‘Don’t Say A Word’ w sierpniu ubiegłego roku i to nagranie otwiera debiutancki album. Zespół powstał kilka lat temu a muzycy z nim związani mieli doświadczenia w tak rożnych formacjach jak Massive Attack, Roni Size, Jazzanova, Skin czy Will Young. Pewnie dlatego muzyka jak na debiut jest bardzo dojrzała. Przed nagraniem płyty Phantom Limb wystąpił na kilku festiwalach m.in. w Glastonbury (tzw. Glastonbury Jazz World Stage) gdzie został wręcz entuzjastycznie przyjęty co pewnie tylko wzmogło apetyt na studyjną płytę. A tę wydała audiofilska Naim choć jako oddział Naim Edge. Powstała jak na rynek brytyjski dosyć niezwykła mieszanka southern soulu, bluesa, jazzu i gospel o której słuchając moglibyśmy powiedzieć: brzmi jak rasowe i znane już standardy ale oczywiście żadnych standardów na tej płycie nie znajdziemy, wszystkie są autorstwa Phantom Limb. Skoro mamy takie wrażenie to tylko świadczy o klasie muzyków i samych tematów. No i ten głos Yolandy Quartey (pojawi się na najnowszym albumie Massive Attack ‘LP5’ w tym roku)! Niewiele w ostatnim czasie takich słyszałem. Charyzmatyczny, silny, pełen emocji który jest skrzyżowaniem bluesowej Etty James, soulowo-gospelowej Olety Adams czy Mavis Staples i folkowej Tracy Chapman. Głos jest pierwszym elementem na który zwracamy uwagę ale wkrótce zaczynamy zauważać także inne ważne elementy całej misternej układanki pod nazwą Phanton Limb. Drugi aspekt to akustyczność tej płyty, która wręcz zwala z nóg i aż trudno się oswoić z myślą, że ta muzyka powstała pod koniec 2008 roku a nie w latach 60-tych na południu Stanów Zjednoczonych. Gitara, banjo, pedal steel (Stew Jackson), bas (Dan Brown), perkusja (Matthew Jones), piano, organy hammonda (Dan Moore) – skład jakże tradycyjny dla amerykańskiego folku w wykonaniu Brytyjczyków nabrał nowej jakości. Dodatkowy atut to świetnie napisane tematy, szczególnie pod względem dramaturgicznym. Dominują gitary ale w ‘We Will Carry’ niespodziewanie pojawia się rasowy fortepian a tle wokalu transowe, przejmujące smyki. Doznania niezwykłe. W tym gatunku nie słyszałem ciekawszego debiutu minionego 2008 roku. Jeśli oddział Naim Edge dalej będzie wydawał tak udane tytuły, to zostanę jego wielkim fanem. ****
O dźwięku:
Tym razem nie jest to dzieło Kena Christiansona, odpowiedzialnego za większość nagrań powstałych dla Naim Label. Muzycy Phantom Limb nagrali materiał we własnym Robot Club Studios w Bristolu oraz w Rockfield Studios w Walii. To muzyka, która niejako powstała w kontrze do aktualnych tendencji i trendów. Nie ma fajerwerków, elektroniki, loopów i efektów ale za to jest pięknie, szlachetnie i brzmieniowo tradycyjnie. TYLKO I ZARAZEM AŻ! *****

Sylwester Podgórski