Hi-Fi Choice | Audio Stereo Kino domowe | Recenzja | CHICK COREA"Childrens Songs (seria Touchstones)"

ECM/dystrybucja Universal Music Poland
O muzyce:
Z piosenkami dziecięcymi sytuacja ma się podobnie jak z zabawą dzieci. Najczęściej są pełne życia i w większości przypadków nie podążają utartym szlakiem. Tworzą swego rodzaju improwizacje na zadany, przez siebie lub przez starszych, temat, który rozwija się w sposób nieoczekiwany, najpierw bazując na pozornie monotonnym, powtarzającym się cyklu motywów.
Co ważne, w większości przypadków są krótkie i szybko, czasem bez żadnej określonej przyczyny, przechodzą jedna w drugą. Jeśli przyjrzeć im się nieco uważniej, to zauważyć można, że nie są wcale proste, a jeśli urzekają prostotą, to mniej lub bardziej świadomie dotykają chwilami spraw ważnych, po czym znowu potrafią bawić się samymi sobą. Najwyraźniej nie są obciążone konwenansami, normami, ani nie są w żadnym stopniu ograniczone czasowo, choć natura dziecka powoduje, że nie zajmują one jego uwagi przez zbyt długi okres czasu. W pewnym sensie motoryczne z natury, a jednocześnie pełne nieoczekiwanych zmian, rozbłyskują pomysłami niczym nagłe erupcje zadziwienia i radości. Dla słuchacza lub obserwatora dziecięcego śpiewania i igraszek, pełne swoistego uroku, są nieustannym źródłem zachwytu i zachęcają do odkrywania coraz to nowych motywów w tym pozornie prostym świecie dziecięcych opowieści.
Dokładnie tego typu wrażenia mam słuchając płyty jednego z czołowych pianistów, absolutnego mistrza jazzowego języka, Chicka Corei, którą to płytę w serii „Touchstones” ponownie wydała wytwórnia ECM obchodząca w tym roku swoje 40-lecie.
Chick Corea to wielka postać światowej pianistyki jazzowej mająca ogromny dorobek w postaci niezliczonej ilości nagrań. Najbardziej znany jako autor takich standardów, jak „La Fiesta”, „Spain”, nagrań z Milesem Davisem, z Garym Burtonem, czy z własną grupą Return To Forever. Wirtuoz zarówno w zakresie brzmień elektronicznych jak również w dziedzinie fortepianu. W jego szalenie różnorodnej muzyce pełno jest zawsze latynoskiego drive’u, wycieczek w obszary jazzu awangardowego, czy post-bop’u. Swoje frazy rysuje wyraźnymi, często wręcz ognistymi pociągnięciami, swobodnie poruszając się między traktowaniem fortepianu jako instrumentu perkusyjnego a wykonywaniem niesłychanie lirycznych fragmentów. W wytwórni ECM miał okazję zaprezentować swoje bardziej liryczne oblicze i w 1984 roku nagrał jedną z niewielu swoich płyt solowych.
Tytuł może być mylący. Pozornie proste i krótkie utwory zadziwiają otwierającymi się, najczęściej na krótką chwilę, przestrzeniami. Mamy tu wyraźne połączenie wpływów muzyki klasycznej (kłania się Bartok i jego styl) z jazzowymi improwizacjami – wszystko upakowane w krótkiej formie miniatury, która jednak, jak to bywa u Corei, nie jest rozmarzoną wariacją na podany temat a raczej pełną wirtuozerii próbą zilustrowania fenomenu owych tytułowych dziecięcych przyśpiewek. Pełna uroku prostota będąca tłem dla wyrafinowanych konstrukcji w przykuwający uwagę sposób łączących improwizacyjną przestrzeń z elementami rodem z XX-wiecznej muzyki klasycznej. Na deser kojąca kompozycja „Addendum” na skrzypce, wiolonczelę i fortepian, która po raz kolejny udowadnia, że jazzmani bez problemu potrafią odnaleźć się w pozornie obcym sobie świecie muzyki klasycznej.
Jak to zwykle z Chickiem Coreą bywa, jego wyrazista gra stawia nas przed równie konkretnym wyborem – albo się go uwielbia, albo odrzuca. Ja jestem w pierwszej grupie. *****
O dźwięku:
Dla tego typu muzyki, która stawia na przestrzeń, elegancję i klarowność wydaje się, że nie ma lepszego wyboru niż monachijska wytwórnia Manfreda Eichera. Wręcz genialnie zaakcentowano wyrazistość brzmienia pianisty z elegancją typową dla fortepianu na pograniczu akustycznego jazzu i współczesnej klasyki. ****
Andrzej Fronc