Hi-Fi Choice | Audio Stereo Kino domowe | Recenzja | PAT METHENY"AMERICAN GARAGE (seria Touchstones)"

ECM/dystrybucja Universal Music Polska
O muzyce:
40 starannie wybranych płyt na 40-lecie ECM-u. Piękny jubileusz, jednocześnie pokazujący jak genialną formułę muzyczną zaproponował Manfred Eicher zakładając firmę w 1969 roku. Dowodem jest niezwykła aktualność i świeżość nawet najstarszych nagrań. Przez kilka najbliższych miesięcy będziemy przypominać najciekawsze tytuły, które ukazały się w serii ‘Touchstones’, w kartonikach nawiązujących do wydań winylowych. Cena, prawie o połowę niższa od ‘oryginałów’ jest też z pewnością dodatkowym magnesem.
Zespół Pat Metheny Group powstał w 1977 roku i wtedy została zapoczątkowana niezwykła współpraca z Lyle Maysem, która zaowocowała 15 albumami. ‘American Garage’ to drugi album Pat Metheny Group, który w Europie ukazał się w 1979 roku (na rynku amerykańskim w lutym roku 1980). Płyta trafiła nie tylko w gusta jazzowego odbiorcy (#1 listy Billboardu w tej kategorii) ale również dotarła do 53 pozycji na liście z muzyką pop! To była sensacja. Dla wielu już wstęp do otwierającego ‘(Cross The) Heartland’ stał się ikoną i swoistą wizytówką zespołu. Po blisko 30 latach od nagrania można było mieć obawy co do brzmienia, bo przecież skład był jak najbardziej ‘elektryczny’ (z Markiem Eganem na basie i Danem Gottliebem na perkusji). I o ile wiele nagrań łączących formułę jazzrocka czy fusion nie przetrwało próby czasu o tyle tego tu nie słychać. Fenomen Pata Metheny polega chyba na tym, że tak naprawdę nigdy nie można było powiedzieć, że to jest jazz, rock, jazzrock, fusion, pop, muzyka ilustracyjna czy cokolwiek innego. Otwartość na wszystko sprawiła, że ta muzyka wciąż zachwyca, urzeka, sprawia, że serce mocniej zabije gdy po raz kolejny słuchamy absolutnie genialnego ‘The Search’. W ‘rockowym’ tytułowym ‘American Garage’ jest tyle energii i radości z grania, że można by nią obdzielić kilka najgłośniej grających na świecie metalowych kapel. Istota tkwi bowiem nie w sile, ale w głowie. Tylko 5 nagrań, tylko 35 minut, które przeszły nie tylko do historii światowego jazzu, ale do historii szeroko rozumianej muzyki rozrywkowej. *****
O dźwięku:
Fortepian, po który Lyle Mays sięga dość często, stanowi antidotum, przeciwwagę dla elektrycznego brzmienia, zmiękczając je, co z kolei wpływa na lepszy odbiór muzyki. Zwraca uwagę perkusja, która chyba gra najbardziej rockowo ze wszystkich płyt Pata. Przypomnę tylko, że inżynierem nagrań, które zarejestrowano w czerwcu 1979 roku w Longview Farm był Kent Nebergall, a producentem Pat Metehny. Nie jest to produkcja wybitna, ale w końcu minęło sporo lat. W kwestii dźwiękowej nic nie zmieniło się od ‘oryginału’, gdyż materiał nie został poddany żadnej dodatkowej obróbce . ****
Sylwester Podgórski
Polskie Radio Koszalin