Hi-Fi Choice | Audio Stereo Kino domowe | Recenzja | KEITH JARRETT"FACING YOU (seria Touchstones)"

ECM/dystrybucja Universal Music Polska
O muzyce:
W bardzo bogatej dyskografii Keitha Jarretta można się trochę pogubić, ale właśnie mamy okazję przypomnieć sobie jego pierwsze nagranie dla obchodzącej w tym roku swoje 40-lecie słynnej wytwórni ECM Manfreda Eichera, której Jarrett jest jednym z filarów od samego początku jej istnienia. Prestiżowy amerykański magazyn muzyczny „Down Beat” wprowadził właśnie pianistę do słynnej „Hall Of Fame”, a wspomniana wytwórnia uraczyła nas z okazji okrągłej rocznicy powstania serią 40. legendarnych albumów, wśród których znajduje się pierwsza płyta solowa Keitha Jarretta „Facing You”, nagrana w 1971 roku. Uważam, że to wystarczająca ilość powodów, dla których warto wrócić do tego nagrania, uchodzącego zresztą za najlepsze z solowych nagrań urodzonego w 1945 roku artysty, który grał już wcześniej w słynnym kwartecie Charlesa Lloyda, w trio z Charlie Hadenem i Paulem Motianem.
Właśnie trwała współpraca z Milesem Davisem, kiedy Jarrett postanowił nagrać akustyczną płytę solową, co zajęło mu zresztą pięć godzin (!). Wprawdzie solowe poczynania Jarretta rozsławiło kultowe wręcz nagranie live „The Köln Concert” (ECM) z 1975 roku, to wsłuchując się w omawianą „Facing You” stwierdzić trzeba, że mamy tu już wszystkie elementy stylu pianisty, które w dalszych latach konsekwentnie rozwijał.
W tamtym czasie było to absolutnie nowatorskie podejście do muzyki fortepianowej. Po wydaniu płyty krytycy mieli spory problem z zaszeregowaniem zawartej na niej muzyki. Najlepiej więc zapomnieć o jakimkolwiek szufladkowaniu, zgasić światło, wyciszyć się i kierując się tytułem płyty stanąć twarzą w twarz z kompozycjami autora.
Mamy osiem utworów autorstwa Jarretta, w których po szkicowym zaprezentowaniu tematu przechodzi on do swobodnej improwizacji, posiłkując się elementami muzyki bluesowej, gospel, a nawet country. W każdym z utworów słychać wpływy muzyki klasycznej. Śledzenie linii melodycznej i wędrówek pianisty sprawia niekłamaną frajdę i jest autentyczną przygodą. Płytę otwiera kompozycja „In Front”, która z miejsca powoduje, że słuchamy Jarretta z otwartymi ustami. Pamiętam, że w trakcie pierwszego przesłuchania tego utworu o mało nie zapomniałem o oddychaniu. Dalsze kompozycje stanowią ciąg dalszy Jarrettowych opowieści, które niezależnie od tempa pełne są dramaturgii. Jarrett z jednej strony zaskakuje wielością cytatów i zmiennym tempem, ale sprawia, że słucha się tego z nieustającą uważnością. Wszyscy wielbiciele Jarretta, którzy mają niejaki problem z jego „wokalizami” mogą tu odetchnąć, ponieważ jeśli już pianista poczuwa się w obowiązku wokalnego podkreślania co intensywniejszych fragmentów, to na tej płycie czyni to stosunkowo cicho i – o dziwo – zgodnie z linią melodyczną. Zaznaczyć trzeba jednak, że pierwsza płyta solowa jest nadzwyczaj melodyjna i stanowi dzięki temu idealne wprowadzenie do późniejszych dokonań artysty. Te zaś, przynajmniej w dziedzinie nagrań solowych, stawały się coraz bardziej introwertyczne i w coraz większym zakresie odchodziły od jazzowych i bluesowych korzeni pochodzącego z Allentown (Pennsylwania) pianisty, który z coraz większym zapałem zagłębiał się w przepastne obszary muzyki. *****
O dźwięku:
Sporo lat minęło od nagrania tej płyty, ale trzeba stwierdzić, że jest to wciąż pełen blasku okręt flagowy monachijskiej wytwórni. Nazwisko reżysera dźwięku, Jana Erkia Konshauga, zdążyło już stać się legendą. Manfred Eicher założyciel wytwórni, i producent nagrania, żywo interesował się techniką nagraniową i od samego początku odcisnął wyraźne piętno na wypuszczanych przez ECM płytach. Cóż tu więcej dodać, wszystko brzmi czytelnie i klarownie, z odrobiną ECM-owskiej szlachetności. Siedzimy bardzo blisko instrumentu, który w porównaniu z późniejszymi nagraniami Jarretta brzmi tu wyjątkowo jasno, wręcz radośnie. Tak podporządkowuje się technikę muzyce. Czapki z głów! *****

Andrzej Fronc