Strona główna

Prenumerata

E-Prenumerata

Archiwalia

Kontakt

O nas

MONIKA BORZYM "GIRL TALK"

Sony Music Poland
O muzyce:
Muzyka jest tą dziedziną sztuki, którą można (a czasami wręcz trzeba) odczuwać z zamkniętymi oczami. Dla wielu z nas muzyka to głównie emocje i zdaje się, że również dla Moniki Borzym, 21-letniej wokalistki z Warszawy. Od dziecka chłonęła muzykę jak gąbka, nie tylko zresztą klasyczną, choć do tej za sprawą rodziców (ojciec fagocista, matka jest obecnie jej menedżerką) było jej najbliżej. Dość gruntowne wykształcenie muzyczne połączone z pobytem w Stanach zaowocowało w efekcie spektakularnym debiutem "Girl Talk". Niektórzy pewnie spoglądając na "listę płac", wyszepczą z nutką niedowierzania: debiut jak marzenie. Tylko że na taki debiut trzeba sobie zapracować, a jeśli ktoś złośliwie zarzuci, że dziewczyna miała sporo szczęścia, to przypomnę, że szczęściu też trzeba pomóc, albo - jak pokazuje życie - szczęście sprzyja lepszym. Z pewnością Monika Borzym miała szczęście do właściwych ludzi na swojej muzycznej drodze, zaczynając do producenta Matta Piersona. W ciągu dwóch dekad przebił się on do elity najbardziej rozchwytywanych producentów jazzowych. Pracował z najlepszymi współczesnego jazzu, jak Joshua Redman, Wallace Roney, David Sanborn, Brad Mehldau, Kenny Garrett, James Moody czy Kevin Mahogany. Wybór akurat tych a nie innych tematów na "Girl Talk" był procesem kilkumiesięcznym, w którego efekcie wyłoniła się lista piosenek nagranych przez współczesne wokalistki, nie tylko jazzowe. Tak naprawdę to właśnie Matt Pierson powiedział do Moniki: "śpiewaj utwory innych dziewczyn z jajami, a nie standardy z lat 50. Skup się na tematach z minionej i obecnej dekady, to ma większy sens". W ten sposób powstała lista utworów od Joni Mitchell, Abbey Lincoln, przez Björk aż po Amy Winehouse.
Oddzielny temat to sensacyjna jak na nasze warunki ekipa muzyków, która uczestniczyła w nagraniach. A zaczęło się od sugestii Piersona dotyczącego teamu marzeń. Monika Borzym zaczęła więc wymieniać, że chciałaby mieć w takim razie w studiu Aarona Parksa i Erica Harlanda (znała ich z nagrań z genialnym trębaczem Terence'em Blanchardem). Matt odpowiedział, że nie ma sprawy, bo z nimi współpracuje, a ze swojej strony doda jeszcze Larry'ego Grenadiera i Gila Goldsteina. Tak więc proszę sobie wyobrazić emocje 21-letniej wokalistki, która ma możliwość nagrania debiutanckiej płyty właśnie z takim teamem marzeń. I najważniejsze, że tej szansy nie zmarnowała. Oczywiście nie jest to płyta wybitna, ale bardzo udany debiut jak na standardy światowe. Najważniejszym bowiem aspektem na tej płycie jest osobowość i przykuwający jak blask słońca w strumieniu nicości głos. Dojrzały, świadomy zarówno swoich możliwości, jak i ograniczeń, pewny jak bank szwajcarski w dobie kryzysu. Przypomniał mi się debiut Norah Jones "Come Away With Me" z 2002 r., wtedy Norah była tylko o rok starsza od Moniki Borzym. Chcę przez to powiedzieć tylko i aż tyle, że można nagrać w tym wieku bardzo dojrzały i przemyślany album. Tym bardziej, że wokalistka czuje się świetnie w repertuarze kobiet, które mają we współczesnej muzyce rozrywkowej wiele do powiedzenia. Swingowanie Moniki jest bardzo subtelne, delikatne i pewnie część uzna, że przydałby się większy pazur, większa ekspresja i wyartykułowanie swojego ja w muzyce. Nie od razu Kraków zbudowano i nie od razu Miles Davis nagrywał genialne płyty. Jestem przekonany, że Monika zostawiła coś na później, aby cieszyć nasze "jazzawe" uszy. Zdaje się, że mamy naszą Melody Gardot. ****
O dźwięku:
Aranżacje Gila Goldsteina potrafią chwytać za serce, jak w "Down Here Below" Abbey Lincoln i moim ulubionym "Even So" (z repertuaru Rachel Yamagaty) z wykorzystaniem altówki, wiolonczeli, fletu altowego i basowego oraz klarnetu basowego. Wrażliwe uszy odkryją współbrzmienia rodem z "drugiej strony życia". Znany przebój Amy Winehouse "You Know I'm No Good" zaskakuje akordeonem, który z każdym rokiem z instrumentu passé zyskuje na znaczeniu i wartości. Urzeka krystaliczność w głosie Moniki, jak w melancholijnym "Field Below" Reginy Spector czy "Thank You" Dido. Tym, którzy nie przepadają za "smutasami", polecam "Appletree" Erykah Badu i wręcz żywiołowy "Dry Cleaned From Des Moines" Joni Mitchell. Słychać, że Borzym czerpie z wielu źródeł, inspiracją są wokalistki współczesne, jak i wielkie gwiazdy formatu Elli Fitzgerald, Carmen McRae, Anity O?Day, ale też instrumentaliści, jak Miles Davis, Terence Blanchard, Chet Baker, a z innej bajki choćby Radiohead. Istotny zdaje się być również wątek latynoski, co słychać w "Abololo" Marisy Monte czy moim ulubionym "American Boy" Estelle, gdzie wokalistka zabawiła się z tekstem i wplotła nasz produkt eksportowy (a jakże, wódkę, i to żołądkową gorzką). Na zdrowie! ****
Sylwester Podgórski

Nie odnaleziono innych płyt tego wykonawcy.

Pozostałe płyty