Hi-Fi Choice | Audio Stereo Kino domowe | Recenzja | THE NEW GARY BURTON QUARTET"COMMON GROUND"

Mac Avenue Records/dystrybucja WWW.ccd.pl
O muzyce:
Latka lecą, a nie najmłodszy już przecież wibrafonista Gary Burton wciąż tworzy nowe mutacje tak ulubionej przez siebie formacji kwintetu i kwartetu. Jeszcze nie tak dawno cieszyliśmy się muzyką m.in. w wykonaniu Makoto Ozone, Clarence'a Penna, Jamesa Genusa i Juliana Lage'a ("Generations" 2004). Chwilę później pojawiła się płyta "Next Generation" (2006) z Vadimem Neselovskim, (ponownie) Julianem Lage'em, Jamesem Williamsem i Iuquesem Curtisem. Nieco później reaktywował się słynny kwartet Burton/Pat Metheny/Steve Swallow i Antonio Sanchez ("Quartet Live" 2009). Gary Burton przeszedł do wytwórni Mac Avenue i po serii koncertów postanowił nagrać płytę ze swoim najnowszym kwartetem. Tym razem ze Stevem Colley'em na basie, Antonio Sanchezem przy perkusji i gitarzystą Julianem Lage'em. Jak widać po składzie, kwartet jest i zarazem nie jest nową formacją. Prawie każdy z jej obecnych członków zdążył się już przewinąć przez kolejne mutacje stale ewoluującego Burtonowskiego pomysłu na nowoczesną i atrakcyjną muzykę jazzową.
Burton zawsze eksperymentował i często wychodził przed szereg. Rozpoczynał karierę, przejmując niejako (nomen omen) pałeczkę po wielkich mistrzach wibrafonu, po Miltonie Jacksonie i Lionelu Hamptonie. Oryginalnym wkładem Burtona była przemiana instrumentu perkusyjnego, jakim był przecież wibrafon, w instrument stricte melodyczny, poprzez bardzo częste wycieczki w obszary zarezerwowane dotychczas dla fortepianu, czego znakomitym i słynnym przykładem były nagrania z pianistą Chickiem Coreą. Burtona od początku ciągnęło do współpracy z gitarzystami. Jeszcze w latach 60. debiutował przecież w duecie z gitarzystą country and western (!) Hankiem Garlandem. Potem był m.in. Larry Coryel, a następnie młodziutki Pat Metheny, którego Burton wprowadził w latach 70. na szerokie wody amerykańskiej muzyki jazzowej.
Kolejnym uczniem mistrza Burtona jest dwudziestoparoletni gitarzysta Julian Lage i oprócz lidera to właśnie on jest niekwestionowanym bohaterem omawianej płyty, która nosi tytuł "Common Ground". Album stanowi kolejny etap zmieniającej się ewolucyjnie formuły cztero- lub pięcioosobowego zespołu jazzowego.
Przed wysłuchaniem nowych nagrań warto chociaż pobieżnie zapoznać się z wymienionymi przeze mnie płytami Burtona. Zmiany nie są rewolucyjne, ale dość wyraźne. Julian Lage gra, ogólnie rzecz ujmując, bardziej po europejsku, z mocno zaakcentowanym rytmem (jest to wynikiem podporządkowania się wibrafonowi Burtona, który brzmi i jest często traktowany melodycznie, ale przecież cały czas jest instrumentem perkusyjnym), ale wyczuwa się wyraźne nawiązania do muzyki klasycznej. Uwagę zwracają nietuzinkowe pomysły aranżacyjne (chociażby w "My Funny Valentine", jednym z najciekawszych utworów na tej płycie). Lage spokojnie przejmuje rolę lidera w większości kompozycji i brzmi mniej amerykańsko, chociażby w porównaniu z Patem Metheny. Całość brzmienia zespołu jest mniej elektryczna - a to dzięki Stevowi Colleyowi, który zastąpił swojego imiennika, grającego na basie elektrycznym Steve'a Swallowa. Swallow grał elektrycznie, ale za to nad wyraz melodyjnie. W porównaniu z bardziej wypełniającym przestrzeń brzmieniem elektrycznych gitar Metheny'ego i śpiewnego oraz elektrycznego basu Swallowa bardziej skoncentrowana na sobie gitara Lage?a i kontrabas Colleya dają efekt poszerzenia przestrzeni i większej lekkości. Zarówno Burton, jak i Sanchez oraz pozostali członkowie zespołu bez żadnych trudności radzą sobie z materiałem, który tylko pozornie jest lekki, łatwy i przyjemny. Strawę muzyczną podano w przyjemny i lekki sposób, ale po paru "kęsach" zaczynamy wczuwać się w poszczególne smaki. Całość nadaje się do wielokrotnego przesłuchania tym bardziej, że zawartość płyty może również służyć jako muzyka towarzysząca nam w ciągu dnia. Są utwory ewidentnie lżejsze, wręcz popowe ("Late Night Sunrise" pióra pianisty Neselovskiego, "Never The Same Way" Colleya), pełne dramatyzmu Burtonowskie tango ("Was It So Long Ago?"), jest klasycyzujący "Etude" autorstwa Lage'a. Większe wymagania stawia bardzo wciągający "Did You Get It" Sancheza znany z innych płyt tego wszechstronnego perkusisty. Prawdziwym majstersztykiem jest arcyciekawa, wspomniana już wersja standardu "My Funny Valentine" Harta i Rodgersa, gdzie wydawałoby się nieprzystająca do tego standardu interpretacja paradoksalnie podkreśla jego istotę i piękno. Brawo! Całość wieńczy Jarrettowski "In Your Quiet Place", który pianista napisał w 1970 r. dla Burtona po pierwszym spotkaniu obydwu muzyków.
Na wspólnym gruncie spotkało się więc czterech wspaniałych artystów. Każdy wrzucił na wspólny ruszt coś swojego. Do tego dwa utwory pianisty z poprzedniego zespołu Burtona (niewspomniany do tej pory "Last Snow"), standard ze śpiewnika amerykańskiego i perełka Keitha Jarretta. Wszystko pięknie i lekko migocze, absorbując uwagę wciągającym rozmieszczeniem w czasie i przestrzeni. Jest więc Burtonowski drive oraz poezja. Żadnych przewrotów i żadnej szarpaniny. Świat trwa dalej, ale jak miło i ciekawie jest otoczyć się tak czarownie podanymi melodiami. Bardzo wykwintne danie.****1/2
O dźwięku:
Album nagrano w studiach NYU - Steinhardt School of Culture i w Education and Human Development w Nowym Jorku. Pieczę inżynierską sprawował Pete Karam, a masteringiem dowodził Mark Wilder. Jakie są tego rezultaty? Krótko mówiąc, waga półśrednia ze wskazaniem na lekką. Dźwięk wibrafonu jest jednym z trudniejszych do nagrania. Na tej płycie wszystkie instrumenty, łącznie z kontrabasem i perkusją, zostały podciągnięte nieco w górę szlachetnym brzmieniem instrumentu lidera, który jednak nikogo ani niczego nie zakrywa. Wszyscy mają wystarczającą ilość miejsca, łącznie ze słuchaczami, którzy mogą spokojnie pospacerować sobie pośród tych lekkich i czarownych dźwięków, i się im z bliska przypatrzeć. Jest więc ciekawie i urokliwie.****1/2
Andrzej Fronc