Hi-Fi Choice | Audio Stereo Kino domowe | Recenzja | BARBRA STREISAND"LOVE IS THE ANSWER"

Sony/BMG Music Poland
O muzyce:
Jest na świecie kilku genialnych wokalistów i Barbra Streisand należy do tego wąskiego grona. Natura obdarzyła ją niebywałym, anielskim głosem o bardzo szerokiej skali, co z kolei stwarza ogromne możliwości interpretacyjne, z czego artystka skwapliwie korzysta. To jeden z tych niewielu głosów, które trudno pomylić z jakimkolwiek innym. Przyznam się, że słyszałem tysiące żeńskich wokali, ale tak naprawdę nie było takiego, który byłby podobny do głosu Streisand. Piosenkarka jest trochę jak Statua Wolności, monumentalna, na swój sposób piękna i dostojna, a jej długowieczność i zdolność utrzymywania się na szczycie jest godna podziwu. Kilka niezapomnianych albumów, jak „People”, „The Way We Were”, „Guilty” czy „Back To Broadway”, wiele niezapomnianych ról filmowych, jak „Funny Girl”, „Narodziny Gwiazdy”, „Yent’” czy „Nuts” zapewniły jej poczesne miejsce w światowej kulturze. Debiutancki album artystki ukazał się w 1963 r. („The Barbra Streisand Album”). Łatwo obliczyć, że od debiutu minęło 46 lat, a ona wciąż potrafi czarować i zachwyca kolejne pokolenia. W pewnym sensie „Love Is The Answer” jest powrotem do korzeni, do pierwszych płyt, które – podobnie jak ostatnia – zawierają standardy jazzowe. Apetyty też z pewnością podgrzała osoba Diany Krall, która wystąpiła w roli producentki i pianistki. Mieć dwie wielkie damy na jednej płycie – samo w sobie jest nie lada magnesem. Uprzedzę też pytanie o duet wokalny, nie ma takowego na płycie, co pewnie wielu fanów jednej i drugiej damy rozczaruje.
Powstała kolekcja 13 niezwykle wyrafinowanych i zmysłowych standardów, które Barbra śpiewa nieśpiesznie, po swojemu, można by rzec niejazzowo. A jednak chciałoby się powiedzieć: jak zwykle urzekająco. W doborze standardów nie ma wielkich niespodzianek. Znalazły się tu nieśmiertelne „In The Wee Small Hours” (chyba już zawsze kojarzone z genialną interpretacją Franka Sinatry), „If You Go Away” Jacques’a Brella (śpiewane przez Barbrę po angielsku i francusku), „Make Someone Happy” (z musicalu „Do Re Mi”), „Smoke Gets In Your Eyes” Jerome Kerna (kwintesencja standardu z musicalu „Roberta” z 1933 r.), „Some Other Time” Leonarda Bernsteina (z musicalu „On The Town”) czy „Gentle Rain” z „Czarnego Orfeusza” (filmu, który 50 lat temu pokazał światu czas i magię brazylijskiej muzyki). Temat „Spring Can Really Hang You Up The Most” to ewidentny powrót do przeszłości, Streisand śpiewała go w wieku 18 lat w klubie St. Louis. Akompaniament jest niezwykle delikatny, prawie ulotny. Sprawia wrażenie, jakby był w 100% podporządkowany ekstremalnie kontrolowanemu głosowi Barbry Streisand (mającej, nie wypominając jej wieku, 67 lat!). W większości te miłosne tematy-standardy nabrały bardzo intymnego charakteru. Takimi płytami trafia się do panteonu, gdzie są już Frank Sinatra, Ella Fitzgerald, Billie Holiday, a teraz również Barbra Streisand. Jestem o tym przekonany! Jedyne czego brakuje na tym albumie, to odrobiny spontaniczności, szaleństwa, elementu zaskoczenia. Tyle że przy takich projektach nie ma miejsca na niespodzianki, w uszach ma pozostać uczucie piękna i zachwytu nad głosem. ****
O dźwięku:
Głos Barbry Streisand został nagrany bardzo blisko, dzięki czemu jest niemal namacalny. Może nie jest to dźwięk typowo audiofilski, ale z pewnością bardzo dobry. Ciepłe słowa z pewnością należą się aranżerowi i dyrygentowi Johnemu Mandelowi, który sprawił, że głos Barbry cudownie płynie między instrumentami. Jeśli staroświeckie aranżacje Mandela i ciągnące się smyki kogoś przypadkowo zemdlą, proponuję sięgnąć po Deluxe Edition, na którym znalazła się dodatkowa płyta z tym samym materiałem, ale zagranym tylko przez kwartet Diany Krall. Mniej ckliwości, słodzenia, sentymentalizmu na rzecz prostoty i atmosfery nocnego klubu. Co kto woli. Materiał nagrano, pewnie też z pełną świadomością, w Capitol Studios w Hollywood. **** Sylwester Podgórski