Hi-Fi Choice | Audio Stereo Kino domowe | Recenzja

Peak Records/dystrybucja Universal Music Poland
O muzyce: Zapewne niektórzy się mocno zdziwią, że to już 14. solowy projekt tego wokalisty, gdyż jest on stosunkowo mało znany w Polsce. A jego piękny, pastelowy barytonowy wokal, niezapomniane interpretacje klasyków r’n’b sprawiają, że od ponad 20 lat jest jednym z najlepszych śpiewaków soulowych na tej planecie. Hołduje tradycyjnej muzyce soul, gdzie najważniejsze są melodia i emocje, a nie rytm. To konsekwentne i jednocześnie konserwatywne podejście sprawia, że jego płyty nie lądują na czołowych miejscach list przebojów. Tyle tylko, że przez te lata zdobył rzeszę wiernych fanów, którzy czekają jak kania dżdżu każdej jego nowej płyty. Swoją przygodę ze śpiewaniem rozpoczął na początku lat 80. w chórkach u wielkich gwiazd formatu Billy Ocean, Regina Belle, Kool & The Gang, Jennifer Holiday. W 1988 roku naszedł czas na solowy debiut dla wytwórni 4th & Broadway, na którym znalazł się pierwszy duży przebój i, co ciekawe, własna wersja jazzowego klasyka „A Love Supreme” Johna Coltrane’a w wersji tanecznej! Downing pokazał, że ambitny repertuar może trafić „pod strzechy”. Od tego czasu dość regularnie co dwa, trzy lata wydaje nowe soulowe płyty, zabarwione odrobiną jazzu, popu, a także muzyki tanecznej. To trochę taki męski odpowiednik Anity Baker, z potężnym głosem i niezapomnianymi interpretacjami. Najnowszy, „klasyczny” album ukazał się nakładem wytwórni Peak Records, kierowanej przez Russa Freemana. Downing niczym nie zaskakuje i to jest największy atut tej płyty. Dziesięć głównie nastrojowych tematów, opowiadających o stosunkach damsko-męskich. Jest w tej muzyce coś z Barry'ego White’a (sposób narracji), ale oczywiście w przeciwieństwie do niego Will nie melorecytuje. Co ciekawe, sięgnął na „Classique” po przebój White’a „I’m Gonna Love You Just A Little More Baby” z debiutanckiej płyty tegoż z 1973 roku. Z tak zwanych obcych tematów na płycie mamy jeszcze natchniony, wręcz monumentalny duet z innym, u nas niedocenianym, wokalistą Philem Perrym („Baby I’m For Real” Marvina Gaye’a z 1969 roku), countrowy „Statue Of A Fool”, wylansowany w latach 70. przez Davida Ruffina (The Temptations) i balladę Gary’ego Taylora „I Won’t Stop”. Pozostałe kompozycje, które trochę przypominają dokonania nieżyjącego już niestety Luthera Vandrossa, napisał Will Downing. Świetne podsumowanie 20 lat od solowego debiutu. ****
O dźwięku: Subtelne, wręcz „klasyczne” w swojej formie aranżacje, które nawiązują do najlepszych dokonań quiet storm, muzyki, która ma wyciszać, działać kojąco na nasz układ nerwowy. Głos Downinga jest pełen powietrza, ciepła i ukojenia. Utwory nagrywano w kilku studiach, ale kompletnie tego nie słychać. Dźwięk jest obszerny, z doskonale zaprezentowanym wokalem i chórkami. ****
Sylwester Podgórski
Polskie Radio Koszalin