Hi-Fi Choice | Audio Stereo Kino domowe | Recenzja

MAGDALENA KOZENA Vivaldi – Venice Baroque Orchestra – Andrea Marcon
Deutsche Grammophon/dystrybucja Universal Music Poland
O muzyce: Słuchając Vivaldiego Magdaleny Kozeny i zespołu Venice Baroque Orchestra, założonego przez dyrygenta, organistę, klawesynistę i znawcę epoki baroku Andrei Marcona, ma się wrażenie przeniesienia w czasie. Andrea Marcon już kiedyś powiedział: „Przez lata podejście do muzyki dawnej miało przypominać prace w szpitalu, wszystko musiało być sterylne – suche, bez wzniosłości i emocji. Ale kiedy przejdziesz się ulicami Wenecji, dostrzeżesz, że sztuka barokowa była bardzo ekstrawagancka. Bez własnych emocji będziesz daleko od prawdziwego baroku”. Rzeczywiście, kreacja mezzosopranistki Magdaleny Kozeny niesie wiele emocji, a dostarcza ich muzyka Antonia Vivaldiego.
Vivaldi, urodzony w Wenecji, był niezwykle płodnym kompozytorem: swoją pierwszą operę napisał w 1713 roku, a potem przez dwadzieścia lat podróżował po całych Włoszech, pisząc opery i pracując dla margrabiego Hesse-Darmstad w Mantui. Pracował bardzo szybko, podobno koncert powstawał w dzień, a opera w tydzień. Legenda mówi, że pracował szybciej niż kopista mógł nadążyć z przepisywaniem – i to w różnych formach, choć przeważały opery, koncerty i utwory kameralne oraz religijne. Faktem jest, że jego sława szybko przekroczyła granice Wenecji, a dzieła „Rudego księdza”, jak był nazywany, cieszyły się powodzeniem we Francji, Holandii i Włoszech. Magdalena Kozena z towarzyszeniem Barokowej Orkiestry Weneckiej wykonuje arie z oper Vivaldiego, które ten pisał w sposób bardzo instrumentalny. Z pewnością było to wielkie wyzwanie dla artystki – „Vivaldi w przerażający sposób zlekceważył niedoskonałość ludzkiego głosu. Dla mnie jednak ta pirotechnika jest imponującym wyzwaniem. To jak dyscyplina olimpijska, zastanawiasz się, czy wygrasz, czy przegrasz”.
Z czystym sumieniem można powiedzieć, że artyści tę potyczkę wygrali. Magdalena Kozena jest obecnie jedną z najbardziej popularnych śpiewaczek na świecie, ma głos wprost stworzony do muzyki barokowej. Artystka jest tego w pełni świadoma i dlatego jest to kolejna płyta (po wspaniale przyjętym albumie z ariami J.F. Haendla) w jej dorobku z muzyką baroku. Kozena zachwyca niezwykłą giętkością i szerokością skali głosu. Imponuje techniką, a także zarówno niskimi, altowymi, jak i wysokimi, sopranowymi dźwiękami. Jej głos raz jest mocny, a raz miękki, kojący, niemal uwodzicielski. Wybierając arie z oper Vivaldiego na ten album, śpiewaczka nie kierowała się ich popularnością, ale są one wystarczająco różne, jedna nie przypomina drugiej. Największe wrażenie zrobiła na mnie aria z opery Farnace „Gelido in ogni vena”, w której słychać echa największego „hitu” Vivaldiego, czyli koncertów skrzypcowych z cyklu „Cztery pory roku” (powstały dwa lata przed operą), a którą Kozena śpiewa przejmująco. Ciekawym zabiegiem jest także wprowadzenie efektu szumu wiatru w arii „Lo stridor, l’orror d’Averno” – dostajemy tu Vivaldiego elektryzującego słuchacza przede wszystkim siłą wyrazu i zrozumieniem przeżyć bohaterów jego oper. ****
O dźwięku: Muzyka Antonia Vivaldiego jest niezwykle wyrazista, klarowna, spokojna i chociaż występują wahania nastroju, to jednak wszystko to dokonuje się w niezwykle wysublimowany sposób. Słuchając tej płyty, czujemy się odprężeni, Vivaldi jest łagodzący i uspokajający. Ma na to wpływ bardzo dobra jakość nagrania. Wszystko jest podane w doskonałych proporcjach, głos Kozeny jest nagrany z bliskiego planu, ale nie dominuje nad orkiestrą, nie jest „krzykliwy”, ma ciepłą barwę także w wysokich rejestrach.****
Beata Górecka-Młynarczyk