Hi-Fi Choice | Audio Stereo Kino domowe | Recenzja | YOUN SUN NAH"VOYAGE (Audiofilska)"

ACT Music/dystrybucja Gigi Distribution
O muzyce: Dawno tak świetnie nie odpoczywałem przy muzyce. Podświadomie przeczuwałem, wkładając płytę do odtwarzacza, że do moich uszu dobiegać będą głównie kojące dźwięki. I nie straszne mi było egzotycznie brzmiące imię i nazwisko koreańskiej wokalistki Youn Sun Nah (zresztą mieszkającej w Stanach). Tym bardziej, że to już szósty jaj album, tym razem nagrany dla niemieckiej wytwórni ACT.
Pierwszy raz słuchałem płyty prawie z rozdziawioną gębą (dobrze, że nikt tego nie widział), zachwycając się głównie tym, jak można prostymi środkami stworzyć tak intymny nastrój i klimat. Ten nastrój tworzy głównie delikatny głos Youn oraz gitara Ulfa Wakeniusa, który dla mnie jest równie ważną postacią na płycie, jak liderka. Wakenius pewnie większości jazzfanów znany jest głównie ze współpracy z Oscarem Petersonem, ale pracował przecież z Rayem Brownem, Larsem Danielssonem czy z innymi zdolnymi i bardziej znanymi wokalistkami od Youn, jak Ceaecille Norby i Inger Marie Gundersen. Powolny, otwierający płytę walczyk „Dancing With You” jest jednym z sześciu autorskich tematów koreańskiej wokalistki. Delikatne dźwięki harmonijki ustnej (Lars Danielsson) wywołują skojarzenia z francuskim chanson. Duże zaskoczenie to wykonanie „Calypso Blues” Nat King Cole’a tylko z akompaniamentem kontrabasu. Youn śpiewa bardzo czujnie, pokazując przy tym spore możliwości interpretacyjne oraz walory samego głosu. Kolejnym odkryciem przy słuchaniu są oszczędne, ale jakże piękne solówki trębacza Mathiasa Eica w tytułowym „Voyage”, „Inner Prayer” i jednym z moich ulubionych utworów „My Bye”. Mathias Eick zdobywa coraz większe uznanie, dźwięk jego trąbki jest bardzo charakterystyczny, o czym można się przekonać, słuchając najnowszej płyty „Tarantella” Larsa Danielssona czy „Playground” Manu Katche (w ubiegłym roku Eick wydał debiutancki album dla ECM-u, zatytułowany „The Door”). Wracając do nagrań Youn, to właściwie każdy utwór ma trochę inne zabarwienie, przesłanie, odwołuje się do innej kultury czy punktu na mapie świata. Stąd pewnie taki a nie inny tytuł, Youn zaprasza nas w podróż, która kształci i poszerza nasze horyzonty. Chwilami czujemy się jak w świecie Astrud Gilberto („The Linden”), by po chwili znaleźć się w gorącej Hiszpanii („Frevo”, kompozycja Egberta Gismontiego). W tym ostatnim otrzymujemy istny popis – wokal w unisonie z gitarą; można się w słuchaniu zatracić. Zaproszenie do USA otrzymujemy za sprawą tradycyjnej folkowej melodii „Shenandoah”, który to temat Yoan usłyszała kiedyś w dzieciństwie. Gitara Wakeniusa i kontrabas przypominają jak nic nagrania Charliego Hadena z Patem Methenym z genialnej płyty „Beyond The Missourri Sky”. Jest na „Voyage” jeszcze jeden bardzo ciekawy fragment, a mianowicie cover Toma Waits’a „Jockey Full Of Bourbon”. Zagrany w kwartecie i jakby żywcem „wyjęty” z filmów Quentina Tarantino. ****

O dźwięku: Może Youn Sun Nah nie ma wielkiego głosu, ale zakres dynamiki, jaką operuje, jest godny podziwu. Wybuchowe forte i ciche jak mysz pod miotłą pianissimo. To zasługa świetnej techniki i intonacji. Bajecznie nagrane gitary, z tą charakterystyczną głębią w każdym dźwięku. Z pozoru aranżacyjnie niewiele się dzieje, ale to jedna z tych płyt, które trzeba smakować i za każdym razem odkrywać. Dopiero wtedy dostrzegamy wszystkie smaczki, jak miotełki, subtelności w wokalizach, zachowanie równowagi brzmieniowej między trąbką a gitarą czy rewelacyjne efekty dźwiękowe w najbardziej zakręconym temacie na płycie „Please, Don’t Be Sad”. Płytę nagrał Lars Nilsson w Nilento Studios w Ghotenburgu w Szwecji. Produkcji podjął się Lars Danielsson i m.in. dzięki niemu mamy kolejną świetną płytę w katalogu ACT Music, choć nie jest to z pewnością stricte jazzowy album. ****

Sylwester Podgórski
Polskie Radio Koszalin