Hi-Fi Choice | Audio Stereo Kino domowe | Recenzja | JAN LUNDGREN TRIO"EUROPEAN STANDARDS"

ACT Music/dystrybucja GiGi Distribution
O muzyce:
AUDIOFILSKA PŁYTA ACT MUSIC
W ostatnich latach pojecie standardu w jazzie przeszło nie lada metamorfozę. Wcale się nie dziwię, że coraz więcej jazzmanów poszukuje „nowych” standardów dla potrzeb tej muzyki, nie ograniczając się do słynnych już, ale oklepanych amerykańskich songbooków. Inspiracją jest rock, pop, muzyka poważna, reggae czy folk. Jakże obrazoburczy wydawał się dla jazzowych purystów projekt Herbiego Hancocka z 1995 r. „The New Standard”, nadający nowy wymiar tematom Dona Henleya, Petera Gabriela, Sade, Price’a czy Nirvany. Okazało się bowiem, że liczy się dobra kompozycja, która stanowi podstawę jazzowej improwizacji. W ostatnich latach projekty, gdzie materiał stanową popowe czy rockowe standardy, przestały już nie tylko szokować, ale stały się czymś normalnym i akceptowalnym przez większość miłośników synkopowanej muzyki.
Szwedzki pianista Jan Lundgren postanowił zebrać na jednej płycie kilkanaście tematów dość charakterystycznych dla kilku europejskich krajów. Wydaje się, że Lundgren rozwinął tylko swój pomysł sprzed kilkunastu lat, kiedy to wydał album „Swedish Standards”, czerpiąc i adaptując do jazzowej konwencji szwedzki folklor. „European Standars” przy pierwszym przesłuchaniu może być dla wielu doskonałą zabawą i odpowiedzią na pytanie, czy znamy charakterystyczne utwory takich krajów, jak Niemcy, Włochy, Hiszpania, Francja, Anglia, Austria, Szwajcaria, Szwecja i Polska. Kto nas może reprezentować w takim zestawie? Oczywiście Krzysztof Komeda i „Rosmery’s Baby”. Czasami dobór jest zaskakujący, bo płytę otwiera „Computer Liebe”, kompozycja legendarnej formacji Kraftwerk. Drugi temat reprezentowany przez Niemcy już nie zaskakuje – jest to „September Song” Kurta Weilla, zadziwia natomiast funkowe opracowanie tego tematu. Cała płyta jest łatwa, lekka i przyjemna, jakby wręcz stworzona na letnie upały. Wszystko, co do nas dociera, jest miłe dla ucha; nie ma tu żadnych kakofonii, „krzywych” dźwięków. Liczy się czarowanie melodią, którą w każdym temacie muzycy starają jak najlepiej uchwycić. A część z nich jest rzeczywiście wyjątkowa. Mnie szczególnie urzekł zestaw z Francji, czyli „The Windmills Of Your Mind” Michela Legranda (z filmu „Afera Thomasa Crowne’a”) i inny filmowy klasyk, czyli „A Man And A Woman” Francisa Lai. Wielka Brytania miała Beatlesów, więc Jan Lundgren miał pewnie tylko dylemat, którą piosenkę wybrać – zdecydował się na jedną z najpiękniejszych „Here, There And Everywhere”. W przypadku Węgier i Szwajcarii mamy tematy tradycyjne „A Csitari Hegyek” i „Stets i Truure”.
Jan Lundgren gra pięknym, subtelnym i jasnym dźwiękiem, nienagannie technicznie i przypomina to czasami stylistykę Oscara Petersona. Chwilami jego gra jest zbyt wykwintna, przydałoby się w kilku miejscach pokazać lwi pazur. Bardzo ważną rolę odgrywają pozostali członkowie zespołu, traktowani trochę jak w słynnym trio Gila Evensa. Kontrabas Mattiasa Svenssona jest wszechobecny, pulsuje z niezwykłą mocą, nadaje tej muzyce energii i kolorów. Jan Lundgren pozostawia też basiście wiele miejsca na solowe popisy, które z reguły są krótkie, ale za to treściwe (solo w „Here, There And Everywhere” to prawie mistrzostwo świata). Perkusista Zoltan Csorsz Jr gra bardzo efektywnie, często zaskakując podziałami i zmianami rytmu. Perkusja fantastycznie wtapia się w brzmienie tria, nie wychodzi na pierwszy plan, ale też nie jest zbyt schowana. Kiedy trzeba, nadaje poszczególnym kompozycjom rozmachu. Na finał Jan Lundgren wyciąga asa z rękawa i serwuje tylko solo na fortepianie i temat nieżyjącego już Esbjorna Svenssona „Pavane – Thoughts Of A Septuagenarian” w niemal natchnionej wersji. Najbardziej obawiałem się o spójność całego materiału, ale widocznie jestem człowiekiem zbyt małej wiary, gdyż Jan Luddgren świetnie poradził sobie z adaptacją poszczególnych utworów, nadając im własny, charakterystyczny i rozpoznawalny pierwiastek. Udany i jak najbardziej europejski projekt. ****
O dźwięku:
Klasyczne trio i nie do końca akustyczne brzmienie, bo czasami lider sięga po Fender Rhodes, który zdecydowanie „robi różnicę”, czyli poszerza warstwę brzmieniową. Zoltan Csorsz Jr oprócz perkusji sięga po instrumenty perkusyjne, które w spektakularny sposób pojawiają się w hiszpańskim temacie Juana Luisa Guerra „Yo Vivo Enamorao”. Dźwięk wymuskany, dopieszczony jak ukochane dziecko. Instrumenty brzmią bardzo „miękko”, prawie jak z płyty winylowej. Całość nagrał, zmiksował i dokonał masteringu Stefano Amerio w Artesuono Recording Studios w Cavallico we Włoszech. Być może lekkość i zwiewność tej muzyki zawdzięczamy słońcu i włoskiemu klimatowi. ****
Sylwester Podgórski,
Polskie Radio Koszalin